East Pattaya and Lake Mabprachan: Life on the Dark Side of Sukhumvit
East Pattaya and Lake Mabprachan: Life on the Dark Side of Sukhumvit
Drive east across Sukhumvit Road and the Pattaya of the postcards ends within about five hundred metres. The high-rises thin out, the neon stops, and what replaces it is the Pattaya that most visitors never see at all: housing villages behind neat gates, Thai neighbourhoods that were here before the resort boom, school-run traffic in the morning, golf courses in every direction, and — at the centre of it all — a working reservoir called Lake Mabprachan, ringed by a road that fills with runners and cyclists at dawn. Locals call everything east of Sukhumvit the Dark Side, and they say it with affection. This is not a tourist district and it does not try to be one. It is where a large share of Pattaya's Thai families and long-stay foreigners actually live, where the rents buy houses instead of hotel rooms, and where an evening out means a lakeside restaurant full of people who were there last week too. This guide explains how the Dark Side got its name, what the lake is really for, how the villages and everyday streets work, where people eat, why golfers and families keep moving east — and the honest trade-offs, from flooding to the fact that you absolutely need your own wheels.
Why It Is Called the Dark Side
Sukhumvit Road — Highway 3, the main road running north to Bangkok and south towards Rayong — is the line that divides Pattaya in two. West of it, between the highway and the sea, lies the resort: Beach Road, the malls, the nightlife, the condos. East of it, the land climbs gently inland and, for most of Pattaya's modern history, it was farmland, scrub and villages, lit by far fewer street lights than the bright strip by the beach. Cross over at night twenty or thirty years ago and you quite literally drove into the dark — hence the name. Nothing sinister was ever meant by it, and today, with the east side built up and busy, the name survives as pure local shorthand. Say "Dark Side" to any Pattaya taxi driver, bar owner or estate agent and they know exactly which half of the city you mean.
The geography is worth fixing before anything else, because East Pattaya is big — several times the area of the beach strip. Its western spine is the road that runs parallel to the railway, the quick north–south route locals use to dodge Sukhumvit traffic. Its main east–west artery is Siam Country Club Road, also signed Pornprapanimit Road, which leaves Sukhumvit near the Bangkok Hospital Pattaya junction and runs east past the lake country towards the golf courses its name advertises. South of it lie the older, denser neighbourhoods of Nong Prue — Soi Khao Noi and Soi Khao Talo, with their markets, bars and village streets — and further south again, Huai Yai, still semi-rural, all temples, orchards and new estates. North and east, around the lake in Pong, the mood turns greener and quieter. Highway 36 cuts across the top towards Rayong, and Motorway 7 marks the far edge, with Bangkok about an hour and a half away on a clear run. It is, in short, a small suburban city wearing a resort town's name.
Pattaya Condo — Book Direct & Save 20% at phvcondo.com/pattaya
A Reservoir at the Centre of It: Lake Mabprachan
Every district needs a centre, and East Pattaya's is a body of water. Lake Mabprachan — Map Prachan on many signs, อ่างเก็บน้ำมาบประชัน in Thai — is a reservoir, built to store water for the growing city, and it still does that job first. That single fact explains most of what surprises newcomers: there is no swimming, no jet-ski hire, no beach club, because this is drinking-water infrastructure, not a leisure lake. What the reservoir offers instead is a setting. A road runs most of the way around it — roughly ten kilometres for the full loop, depending on where you start counting — and that loop is the east side's shared front garden. At six in the morning it belongs to cyclists in full kit, runners, dog walkers and elderly Thai ladies doing aerobics in matching shirts. By late afternoon the light goes gold over the water, the temperature drops a degree or two, and the same loop fills again for the evening shift.
The dam-top road beside Lake Mabprachan, with the reservoir wide on one side and the tree-lined far shore beyond — the loop road is East Pattaya's morning exercise ground — photo: :::: =UT= :::, Wikimedia Commons, CC BY-SA 3.0
The shores are not wilderness. The northern and eastern sides carry the lakeside dining strip — open-air restaurants and cafés with tables aimed at the water, busy with Thai families on Sundays and with mixed groups of residents most evenings. Fishermen work quiet corners of the bank. Between the restaurants sit the things a real neighbourhood needs: coffee shops, a market, village shops, a wat, and the entrance roads to half a dozen housing estates whose residents regard the lake as theirs. Development has crept steadily closer — new projects market "lake view" hard — but the reservoir itself keeps the middle of East Pattaya open, green and unbuilt, which is precisely why houses near it hold their value. On a still evening, standing on the dam with the city towers tiny on the western horizon, it is genuinely hard to believe the Walking Street crowds are twenty minutes away.
Across the water at Lake Mabprachan — houses on the far shore in Nong Prue; this is a working reservoir, so the water is for looking at, walking beside and dining over, not swimming in — photo: KAI LARS SCHERER, Wikimedia Commons, CC BY 3.0
Villages, Villas and Everyday Streets
East Pattaya's housing tells its history. From the late 1990s onwards, developers built estate after estate — the gated moo baan that now cover the hillsides between Sukhumvit and the lake — aimed first at Thai families who wanted a house and a garden within reach of city jobs, and increasingly at foreign long-stayers who wanted the same thing. The result is a landscape the beach strip simply cannot offer: detached houses and pool villas on real plots, village clubhouses and pools, security gates, and quiet sois where the loudest event of the day is the songthaew-style delivery bike bringing dinner. The arithmetic is the draw. Money that rents a modest one-bedroom condo near the beach rents a two- or three-bedroom house with a garden out here; money that buys a sea-view condo buys a villa with its own pool. For a holiday, that trade makes no sense. For a life — school runs, a dog, a car, visitors from home sleeping in a spare room — it makes all the sense in the world, which is why the east side's population skews to people staying months and years, not weeks.
Everyday life runs at neighbourhood scale. Each cluster of villages supports its own fresh market, its row of noodle shops and coffee stands, its 7-Eleven — Thailand's true village hall — its temple and its barber. Soi Khao Noi and Soi Khao Talo, the two oldest arteries in the south, are the densest and most lived-in: markets, clinics, expat pubs that have served the same regulars for a decade, and streets where Thai and foreign neighbours mix without either group being the scenery. Huai Yai, further south, shows the older Pattaya still — village temples, farmland between estates, and Songkran celebrated as a community festival rather than a water war for tourists. None of this photographs like a brochure. All of it is what people who move here say they were looking for.
Songkran in Huai Yai, south of the lake country — East Pattaya's southern villages still celebrate as communities, around the temple fountain rather than on a tourist strip — photo: song songroov, Wikimedia Commons, CC BY 3.0
Eating and Drinking: The Lakeside and the Local Haunts
Ask east-side residents where Pattaya's best everyday eating is, and they will not send you to the beach. The lakeside strip is the headline: a run of open-air Thai restaurants around Mabprachan where the tables fill with families, the fish comes grilled whole, the beer is cold, and the bill reflects a residential neighbourhood rather than a sea view. Around it, and along Siam Country Club Road and the Khao Noi/Khao Talo sois, sits the support act that fifteen years of settled expat life has built — owner-run kitchens doing proper Sunday roasts, German bakeries, Indian curries, pizza ovens and Thai canteens, nearly all of them surviving on repeat custom from people who live within ten minutes, which is the most honest quality filter any restaurant scene can have. Prices follow the same logic: nobody out here can charge tourist money to neighbours, so nobody tries.
The markets complete the picture. Fresh markets around Nong Prue and Huai Yai run on local time — busiest early morning and again from late afternoon — selling the vegetables, herbs, grilled fish and curry pastes that Thai home cooking actually starts from, at prices that remind you how much of the beach strip's cost is location. For a visitor staying east, the routine writes itself: market in the morning, lakeside table at sunset, and one of the soi pubs — pool table, sport on the television, your name known by the second visit — to finish. It is a quieter nightlife than the west side's, deliberately. The Dark Side goes to bed earlier, because the Dark Side has school, work and a golf tee time in the morning.
Golf, Schools and Why Families Move East
Two forces fill East Pattaya's villages, and both are visible on any map. The first is golf. The Siam Country Club complex — four championship courses, including the Old Course that hosts international women's tour golf — sits in the hills east of the lake, and it is surrounded by a constellation of other courses along Highway 36 and the Rayong road, making this one of the densest golf neighbourhoods in Thailand. Golfers buy and rent here the way surfers live near breaks: the morning round starts ten minutes from the front gate, and the lakeside restaurants are full of scorecards by one o'clock. The Bira racing circuit, out towards Highway 36, adds its own tribe of residents and weekend visitors.
The second force is schools. The corridor east and north of the city holds several of the region's established international schools — Regents International School Pattaya off the Rayong road among them, with others scattered through the Nong Prue and Huai Yai side — and that fact alone decides the address for hundreds of families, Thai and foreign, whose working lives are in the Eastern Seaboard's industrial estates or in Pattaya itself. Add the space, the quiet, the relative safety of gated villages, and Bangkok's motorway for weekend escapes, and the family logic is complete: live east where the houses and schools are, drive west when you want the beach. It is the classic suburban bargain, transplanted to the Gulf of Thailand — and like suburbs everywhere, it looks dull from the motorway and entirely sensible from inside it.
Getting Around: You Need Wheels
Here is the Dark Side's one non-negotiable term: it is built for people with transport. The songthaew network that makes the beach strip so easy — fixed routes, hop on, ring the bell — effectively stops at Sukhumvit. Songthaews run along the highway itself and a short way up the biggest sois, but they will not take you around the lake, between villages, or home from a lakeside dinner. In their place: cars and motorbikes, owned or rented long-term, plus Bolt and Grab, which work fine out here though you will wait longer for a car than on Beach Road, and drivers thin out late at night. Residents organise their lives around it without thinking — school run, market run, golf, dinner — and visitors staying east without wheels organise theirs around taxi fares, which is a different and worse holiday.
The long straight dam road at Mabprachan — East Pattaya is driving country: the railway road, Siam Country Club Road and the motorway do the work the songthaews do on the coast — photo: :::: =UT= :::, Wikimedia Commons, CC BY-SA 3.0
The roads themselves are good, and getting better. The railway-parallel road runs the length of the east side and is the locals' north–south shortcut. Siam Country Club Road crosses it to the lake and the courses. Highway 36 takes you east to Rayong's beaches in under an hour, and Motorway 7 puts Bangkok's eastern suburbs about ninety minutes away, Suvarnabhumi Airport closer still — one reason airline crew and Bangkok weekenders appear among the east side's house buyers. Within Pattaya, allow fifteen to twenty-five minutes from the lake to the beach depending on the hour; the Sukhumvit junctions at school-out and Friday-evening time are the tax you pay. It is not far. It is just far enough that the two Pattayas — resort and residential — live separate daily lives, meeting mainly at the big supermarkets and the hospital in between.
The Honest Downsides
Three warnings, plainly. First, water. East Pattaya's low stretches flood in serious rain — the railway road around the Khao Talo and Khao Noi junctions is the name locals give first, with parts of Sukhumvit itself and the lowest village sois joining in during the biggest storms. The pattern is consistent: an hour or two of violent rain, water up over the road, then drains doing their work and streets passable again within hours. It rarely closes the district for a day, but it does mean ground-floor choices and rainy-season driving deserve respect, and a small car should never be pushed through brown water you cannot see the bottom of. Second, distance: the beach is a drive, the nightlife is a taxi plan, and a spontaneous evening swim is not on the menu. Third, the small print of village life — mosquitoes near the water at dusk, the occasional soi dog with opinions, and construction, because a district this popular is always being built somewhere. None of these are secrets. East-side residents will list them for you themselves, usually while explaining why they would not move back west for anything.
Who the Dark Side Suits: Our Verdict
East Pattaya is not for everybody, and it is better for admitting it. If your Pattaya is a fortnight of beach, bars and boat trips, stay west of Sukhumvit where that Pattaya lives, and let the Dark Side stay a name you heard in a bar. But if your Pattaya is longer — a winter, a work posting, a retirement, a family — then the east side is very likely where your life will actually happen: a house instead of a room, a lake instead of a promenade, neighbours instead of crowds, golf and schools and markets arranged for people who stay. Come out for one day and test it the local way: walk or ride the lake loop early, coffee by the water, a drive through the villages at noon, and a lakeside table at sunset while the city lights come on far away to the west. Most people who do that understand the Dark Side in a single day. Quite a few of them start looking at village gates on the drive home.
— ภาษาไทย —
พัทยาตะวันออกและทะเลสาบมาบประชัน: ชีวิตอีกฝั่งของถนนสุขุมวิท
ขับรถข้ามถนนสุขุมวิทไปทางตะวันออก แล้วพัทยาในแบบโปสการ์ดจะจบลงภายในระยะทางเพียงราวห้าร้อยเมตร ตึกสูงจะบางลง แสงนีออนจะหายไป และสิ่งที่เข้ามาแทนคือพัทยาที่ผู้มาเยือนส่วนใหญ่ไม่เคยเห็นเลย ทั้งหมู่บ้านจัดสรรหลังประตูรั้วที่เป็นระเบียบ ย่านชุมชนไทยที่อยู่มาก่อนยุคบูมของเมืองตากอากาศ การจราจรรับส่งนักเรียนในตอนเช้า สนามกอล์ฟในทุกทิศทาง และใจกลางของทั้งหมดคืออ่างเก็บน้ำที่ยังใช้งานจริงชื่อว่าทะเลสาบมาบประชัน ซึ่งมีถนนวงรอบที่เต็มไปด้วยนักวิ่งและนักปั่นจักรยานในยามรุ่งอรุณ คนท้องถิ่นเรียกทุกอย่างที่อยู่ฝั่งตะวันออกของสุขุมวิทว่า ดาร์กไซด์ และเรียกมันด้วยความรัก ย่านนี้ไม่ใช่ย่านท่องเที่ยวและไม่ได้พยายามจะเป็นเช่นนั้น มันคือที่ที่ครอบครัวไทยและชาวต่างชาติที่พักระยะยาวจำนวนมากของพัทยาอาศัยอยู่จริง ที่ซึ่งค่าเช่าแลกบ้านได้แทนที่จะเป็นห้องพักโรงแรม และที่ซึ่งค่ำคืนข้างนอกหมายถึงร้านอาหารริมทะเลสาบที่เต็มไปด้วยคนที่เพิ่งมาที่นี่เมื่อสัปดาห์ที่แล้วเช่นกัน คู่มือนี้จะอธิบายว่าดาร์กไซด์ได้ชื่อมาอย่างไร ทะเลสาบมีไว้ทำอะไรจริง ๆ หมู่บ้านและถนนในชีวิตประจำวันทำงานอย่างไร ผู้คนกินอาหารกันที่ไหน ทำไมนักกอล์ฟและครอบครัวจึงย้ายมาทางตะวันออกเรื่อย ๆ และข้อแลกเปลี่ยนที่ซื่อสัตย์ ทั้งเรื่องน้ำท่วมและข้อเท็จจริงที่ว่าคุณจำเป็นต้องมียานพาหนะของตัวเองอย่างแท้จริง
ทำไมจึงเรียกว่าดาร์กไซด์
ถนนสุขุมวิท หรือทางหลวงหมายเลข 3 ถนนสายหลักที่วิ่งขึ้นเหนือไปกรุงเทพฯ และลงใต้ไปทางระยอง คือเส้นที่แบ่งพัทยาออกเป็นสองฝั่ง ทางตะวันตกของมัน ระหว่างทางหลวงกับทะเล คือเมืองตากอากาศ ทั้งถนนเลียบชายหาด ห้างสรรพสินค้า ชีวิตกลางคืน และคอนโดมิเนียม ส่วนทางตะวันออกของมัน ผืนดินค่อย ๆ สูงขึ้นเข้าไปด้านใน และตลอดประวัติศาสตร์สมัยใหม่ส่วนใหญ่ของพัทยา มันเคยเป็นไร่นา พุ่มไม้ และหมู่บ้าน ซึ่งมีไฟถนนน้อยกว่าย่านสว่างไสวริมชายหาดมาก หากข้ามไปในเวลากลางคืนเมื่อยี่สิบหรือสามสิบปีก่อน คุณจะขับรถเข้าไปในความมืดอย่างแท้จริง และนั่นคือที่มาของชื่อ ไม่เคยมีความหมายในทางไม่ดีใด ๆ แอบแฝงอยู่เลย และในปัจจุบันที่ฝั่งตะวันออกสร้างเต็มและคึกคัก ชื่อนี้ก็ยังคงอยู่เป็นเพียงคำย่อของคนท้องถิ่น หากพูดคำว่าดาร์กไซด์กับคนขับแท็กซี่ เจ้าของบาร์ หรือนายหน้าอสังหาริมทรัพย์คนใดในพัทยา พวกเขาจะรู้ทันทีว่าคุณหมายถึงครึ่งไหนของเมือง ภูมิศาสตร์ของมันคุ้มค่าที่จะทำความเข้าใจก่อนเรื่องอื่น เพราะพัทยาตะวันออกนั้นกว้างใหญ่ เป็นหลายเท่าของพื้นที่แถบชายหาด แกนหลักฝั่งตะวันตกของมันคือถนนที่วิ่งขนานไปกับทางรถไฟ เส้นทางเหนือใต้ที่รวดเร็วซึ่งคนท้องถิ่นใช้เลี่ยงรถติดบนสุขุมวิท ส่วนเส้นทางตะวันออกตะวันตกสายหลักคือถนนสยามคันทรีคลับ หรือที่ป้ายเรียกว่าถนนพรประภานิมิต ซึ่งออกจากสุขุมวิทใกล้แยกโรงพยาบาลกรุงเทพพัทยา และวิ่งไปทางตะวันออกผ่านแถบทะเลสาบไปสู่สนามกอล์ฟตามชื่อของมัน ทางใต้ของถนนเส้นนี้คือย่านเก่าและหนาแน่นกว่าของตำบลหนองปรือ ทั้งซอยเขาน้อยและซอยเขาตาโล พร้อมตลาด บาร์ และถนนหมู่บ้าน และลงไปทางใต้อีกคือห้วยใหญ่ ซึ่งยังคงเป็นกึ่งชนบท เต็มไปด้วยวัด สวนผลไม้ และหมู่บ้านจัดสรรใหม่ ส่วนทางเหนือและตะวันออก รอบทะเลสาบในตำบลโป่ง บรรยากาศจะเขียวและเงียบกว่า ทางหลวงหมายเลข 36 ตัดผ่านด้านบนไปทางระยอง และทางหลวงพิเศษหมายเลข 7 เป็นขอบด้านไกล โดยกรุงเทพฯ อยู่ห่างไปราวหนึ่งชั่วโมงครึ่งในวันที่ถนนโล่ง กล่าวโดยสรุป มันคือเมืองชานเมืองเล็ก ๆ เมืองหนึ่งที่สวมชื่อของเมืองตากอากาศอยู่
อ่างเก็บน้ำใจกลางย่าน: ทะเลสาบมาบประชัน
ทุกย่านต้องการศูนย์กลาง และศูนย์กลางของพัทยาตะวันออกคือแหล่งน้ำแหล่งหนึ่ง ทะเลสาบมาบประชัน หรืออ่างเก็บน้ำมาบประชันในภาษาไทย เป็นอ่างเก็บน้ำที่สร้างขึ้นเพื่อกักเก็บน้ำให้แก่เมืองที่กำลังเติบโต และมันยังคงทำงานนั้นเป็นอันดับแรก ข้อเท็จจริงเพียงข้อเดียวนี้อธิบายสิ่งที่ทำให้ผู้มาใหม่ประหลาดใจได้เกือบทั้งหมด ทั้งไม่มีการว่ายน้ำ ไม่มีการเช่าเจ็ตสกี ไม่มีบีชคลับ เพราะนี่คือโครงสร้างพื้นฐานของน้ำประปา ไม่ใช่ทะเลสาบเพื่อการพักผ่อน สิ่งที่อ่างเก็บน้ำมอบให้แทนคือบรรยากาศ ถนนเส้นหนึ่งวิ่งไปเกือบรอบมัน เป็นระยะทางราวสิบกิโลเมตรสำหรับวงรอบเต็ม ขึ้นอยู่กับว่าคุณเริ่มนับจากตรงไหน และวงรอบนั้นคือสวนหน้าบ้านร่วมกันของฝั่งตะวันออก ในเวลาหกโมงเช้า มันเป็นของนักปั่นจักรยานในชุดเต็มยศ นักวิ่ง คนจูงสุนัข และคุณป้าชาวไทยที่เต้นแอโรบิกในเสื้อทีมสีเดียวกัน พอถึงช่วงบ่ายแก่ ๆ แสงจะกลายเป็นสีทองเหนือน้ำ อุณหภูมิจะลดลงหนึ่งหรือสององศา และวงรอบเดิมจะเต็มอีกครั้งสำหรับกะเย็น ชายฝั่งของมันไม่ใช่ป่าธรรมชาติ ฝั่งเหนือและฝั่งตะวันออกมีแถบร้านอาหารริมทะเลสาบ ทั้งร้านอาหารและคาเฟ่แบบเปิดโล่งที่มีโต๊ะหันเข้าหาน้ำ คึกคักไปด้วยครอบครัวชาวไทยในวันอาทิตย์และกลุ่มผู้อยู่อาศัยในเกือบทุกค่ำคืน ชาวประมงทำงานอยู่ตามมุมเงียบ ๆ ของตลิ่ง และระหว่างร้านอาหารต่าง ๆ คือสิ่งที่ย่านที่แท้จริงต้องการ ทั้งร้านกาแฟ ตลาด ร้านค้าหมู่บ้าน วัด และถนนทางเข้าของหมู่บ้านจัดสรรครึ่งโหลที่ผู้อยู่อาศัยถือว่าทะเลสาบเป็นของพวกเขา การพัฒนาได้คืบคลานเข้ามาใกล้เรื่อย ๆ โดยโครงการใหม่ ๆ ขายคำว่าวิวทะเลสาบกันอย่างหนัก แต่อ่างเก็บน้ำเองยังคงรักษากลางของพัทยาตะวันออกให้เปิดโล่ง เขียว และไม่มีสิ่งปลูกสร้าง ซึ่งเป็นเหตุผลพอดีว่าทำไมบ้านใกล้มันจึงรักษามูลค่าไว้ได้ ในค่ำคืนที่อากาศนิ่ง เมื่อยืนอยู่บนสันเขื่อนและมองหอคอยของเมืองเป็นเพียงจุดเล็ก ๆ ที่ขอบฟ้าฝั่งตะวันตก มันยากจะเชื่อจริง ๆ ว่าฝูงชนของถนนคนเดินอยู่ห่างออกไปเพียงยี่สิบนาที
หมู่บ้าน วิลล่า และถนนในชีวิตประจำวัน
ที่อยู่อาศัยของพัทยาตะวันออกเล่าประวัติศาสตร์ของมัน ตั้งแต่ปลายทศวรรษ 2540 เป็นต้นมา ผู้พัฒนาได้สร้างหมู่บ้านจัดสรรแห่งแล้วแห่งเล่า ซึ่งปัจจุบันปกคลุมเนินเขาระหว่างสุขุมวิทกับทะเลสาบ โดยมุ่งเป้าแรกไปที่ครอบครัวไทยที่ต้องการบ้านและสวนในระยะที่ไปถึงงานในเมืองได้ และมากขึ้นเรื่อย ๆ ไปที่ชาวต่างชาติผู้พักระยะยาวที่ต้องการสิ่งเดียวกัน ผลลัพธ์คือภูมิทัศน์ที่แถบชายหาดมอบให้ไม่ได้เลย ทั้งบ้านเดี่ยวและพูลวิลล่าบนที่ดินจริง สโมสรและสระว่ายน้ำของหมู่บ้าน ประตูรักษาความปลอดภัย และซอยที่เงียบสงบซึ่งเหตุการณ์ที่ดังที่สุดของวันคือรถส่งอาหารที่วิ่งเข้ามา ตัวเลขคือแรงดึงดูด เงินที่เช่าคอนโดหนึ่งห้องนอนธรรมดาใกล้ชายหาดได้ จะเช่าบ้านสองหรือสามห้องนอนพร้อมสวนได้ที่นี่ และเงินที่ซื้อคอนโดวิวทะเลได้ จะซื้อวิลล่าพร้อมสระส่วนตัวได้ สำหรับวันหยุด การแลกเปลี่ยนนั้นไม่มีเหตุผล แต่สำหรับชีวิต ทั้งการรับส่งลูกไปโรงเรียน สุนัขหนึ่งตัว รถหนึ่งคัน และแขกจากบ้านเกิดที่นอนในห้องว่าง มันสมเหตุสมผลที่สุดในโลก ซึ่งเป็นเหตุผลที่ประชากรของฝั่งตะวันออกเอียงไปทางผู้ที่อยู่เป็นเดือนและเป็นปี ไม่ใช่เป็นสัปดาห์ ชีวิตประจำวันดำเนินไปในระดับย่าน แต่ละกลุ่มของหมู่บ้านมีตลาดสดของตัวเอง แถวร้านก๋วยเตี๋ยวและร้านกาแฟ เซเว่นอีเลฟเว่นซึ่งเป็นศาลาประชาคมที่แท้จริงของไทย วัด และร้านตัดผม ซอยเขาน้อยและซอยเขาตาโล ซึ่งเป็นสองเส้นทางที่เก่าแก่ที่สุดทางใต้ เป็นย่านที่หนาแน่นและมีชีวิตที่สุด ทั้งตลาด คลินิก ผับของชาวต่างชาติที่ให้บริการลูกค้าประจำกลุ่มเดิมมาสิบปี และถนนที่เพื่อนบ้านชาวไทยและชาวต่างชาติคลุกคลีกันโดยไม่มีฝ่ายใดเป็นฉากหลัง ส่วนห้วยใหญ่ซึ่งอยู่ลงไปทางใต้อีก แสดงพัทยาแบบเก่าที่ยังคงอยู่ ทั้งวัดประจำหมู่บ้าน พื้นที่เกษตรระหว่างหมู่บ้านจัดสรร และสงกรานต์ที่ฉลองกันเป็นเทศกาลของชุมชนแทนที่จะเป็นสงครามน้ำสำหรับนักท่องเที่ยว ไม่มีอะไรในนี้ถ่ายภาพออกมาเหมือนโบรชัวร์ แต่ทั้งหมดคือสิ่งที่ผู้ที่ย้ายมาที่นี่บอกว่าพวกเขาตามหาอยู่
กินและดื่ม: ริมทะเลสาบและร้านประจำของคนท้องถิ่น
ลองถามผู้อยู่อาศัยฝั่งตะวันออกว่าอาหารประจำวันที่ดีที่สุดของพัทยาอยู่ที่ไหน แล้วพวกเขาจะไม่ส่งคุณไปชายหาด แถบริมทะเลสาบคือพระเอก ทั้งร้านอาหารไทยแบบเปิดโล่งรอบมาบประชันที่โต๊ะเต็มไปด้วยครอบครัว ปลาย่างมาทั้งตัว เบียร์เย็น และบิลที่สะท้อนย่านที่อยู่อาศัยแทนที่จะเป็นวิวทะเล รอบ ๆ มัน และตามถนนสยามคันทรีคลับกับซอยเขาน้อยและเขาตาโล คือตัวประกอบที่ชีวิตชาวต่างชาติที่ตั้งถิ่นฐานมาสิบห้าปีสร้างขึ้น ทั้งครัวที่เจ้าของทำเองซึ่งทำซันเดย์โรสต์วันอาทิตย์อย่างเต็มรูปแบบ แกงอินเดีย เตาอบพิซซ่า และโรงอาหารไทย เกือบทั้งหมดอยู่รอดได้ด้วยลูกค้าประจำที่อาศัยอยู่ภายในสิบนาที ซึ่งเป็นตัวกรองคุณภาพที่ซื่อสัตย์ที่สุดที่วงการร้านอาหารใด ๆ จะมีได้ ราคาก็เดินตามตรรกะเดียวกัน คือไม่มีใครที่นี่เรียกเงินราคานักท่องเที่ยวจากเพื่อนบ้านได้ ดังนั้นจึงไม่มีใครพยายาม ตลาดต่าง ๆ เติมเต็มภาพให้สมบูรณ์ ตลาดสดรอบหนองปรือและห้วยใหญ่ดำเนินไปตามเวลาของคนท้องถิ่น คือคึกคักที่สุดในตอนเช้าตรู่และอีกครั้งตั้งแต่ช่วงบ่ายแก่ ๆ ขายผัก สมุนไพร ปลาย่าง และพริกแกงที่การทำอาหารไทยที่บ้านเริ่มต้นจากมันจริง ๆ ในราคาที่เตือนให้คุณรู้ว่าค่าใช้จ่ายของแถบชายหาดนั้นเป็นค่าทำเลไปมากเพียงใด สำหรับผู้มาเยือนที่พักฝั่งตะวันออก กิจวัตรจะเขียนตัวมันเอง ทั้งตลาดในตอนเช้า โต๊ะริมทะเลสาบในยามพระอาทิตย์ตก และผับในซอยสักแห่งหนึ่งที่มีโต๊ะพูล กีฬาบนโทรทัศน์ และชื่อของคุณจะเป็นที่รู้จักในการมาเยือนครั้งที่สอง เพื่อปิดท้ายวัน มันเป็นชีวิตกลางคืนที่เงียบกว่าฝั่งตะวันตกอย่างตั้งใจ เพราะดาร์กไซด์เข้านอนเร็วกว่า เนื่องจากดาร์กไซด์มีโรงเรียน งาน และเวลาตีกอล์ฟในตอนเช้า
กอล์ฟ โรงเรียน และเหตุผลที่ครอบครัวย้ายมาทางตะวันออก
แรงผลักดันสองอย่างเติมเต็มหมู่บ้านของพัทยาตะวันออก และทั้งสองอย่างมองเห็นได้บนแผนที่ใด ๆ อย่างแรกคือกอล์ฟ สยามคันทรีคลับซึ่งมีสนามระดับแชมเปียนชิพสี่สนาม รวมถึงโอลด์คอร์สที่จัดการแข่งขันกอล์ฟหญิงระดับนานาชาติ ตั้งอยู่ในเนินเขาทางตะวันออกของทะเลสาบ และรายล้อมไปด้วยกลุ่มสนามอื่น ๆ ตามทางหลวงหมายเลข 36 และถนนไป ระยอง ทำให้ที่นี่เป็นหนึ่งในย่านกอล์ฟที่หนาแน่นที่สุดในประเทศไทย นักกอล์ฟซื้อและเช่าบ้านที่นี่เหมือนที่นักเซิร์ฟอาศัยอยู่ใกล้จุดเล่นคลื่น คือการออกรอบในตอนเช้าเริ่มต้นเพียงสิบนาทีจากประตูบ้าน และร้านอาหารริมทะเลสาบจะเต็มไปด้วยใบคะแนนภายในเวลาบ่ายโมง ส่วนสนามแข่งรถพีระเซอร์กิตที่อยู่ไปทางทางหลวงหมายเลข 36 ก็เพิ่มกลุ่มผู้อยู่อาศัยและผู้มาเยือนช่วงสุดสัปดาห์ของมันเอง อย่างที่สองคือโรงเรียน เส้นทางทางตะวันออกและเหนือของเมืองมีโรงเรียนนานาชาติที่ก่อตั้งมานานหลายแห่งของภูมิภาค รวมถึงโรงเรียนนานาชาติรีเจ้นท์พัทยาที่อยู่ริมถนนไป ระยอง และแห่งอื่น ๆ ที่กระจายอยู่ทางฝั่งหนองปรือและห้วยใหญ่ และข้อเท็จจริงนั้นเพียงข้อเดียวก็ตัดสินที่อยู่ให้หลายร้อยครอบครัว ทั้งไทยและต่างชาติ ที่ชีวิตการทำงานอยู่ตามนิคมอุตสาหกรรมของภาคตะวันออกหรือในพัทยาเอง เมื่อบวกกับพื้นที่ ความเงียบ ความปลอดภัยสัมพัทธ์ของหมู่บ้านที่มีรั้ว และทางหลวงพิเศษไปกรุงเทพฯ สำหรับการหลบไปเที่ยวช่วงสุดสัปดาห์ ตรรกะของครอบครัวก็สมบูรณ์ คืออยู่อาศัยทางตะวันออกที่ซึ่งบ้านและโรงเรียนอยู่ และขับรถไปทางตะวันตกเมื่อต้องการชายหาด มันคือข้อตกลงชานเมืองแบบคลาสสิกที่ย้ายมาอยู่ริมอ่าวไทย และเหมือนชานเมืองทุกแห่ง มันดูน่าเบื่อจากทางหลวงพิเศษและสมเหตุสมผลอย่างยิ่งจากข้างใน
การเดินทาง: คุณจำเป็นต้องมีล้อ
นี่คือเงื่อนไขเดียวของดาร์กไซด์ที่ต่อรองไม่ได้ คือมันถูกสร้างมาสำหรับผู้ที่มีพาหนะ เครือข่ายรถสองแถวที่ทำให้แถบชายหาดสะดวกนัก ทั้งเส้นทางประจำ ขึ้นรถ กดกริ่ง โดยพื้นฐานแล้วหยุดอยู่ที่สุขุมวิท รถสองแถววิ่งตามทางหลวงเองและเข้าไปในซอยที่ใหญ่ที่สุดเพียงเล็กน้อย แต่มันจะไม่พาคุณรอบทะเลสาบ ระหว่างหมู่บ้าน หรือกลับบ้านจากอาหารค่ำริมทะเลสาบ สิ่งที่มาแทนคือรถยนต์และรถจักรยานยนต์ ทั้งที่เป็นเจ้าของเองหรือเช่าระยะยาว บวกกับ Bolt และ Grab ซึ่งใช้งานได้ดีที่นี่ แม้คุณจะรอรถนานกว่าบนถนนเลียบชายหาด และคนขับจะบางลงในเวลากลางคืน ผู้อยู่อาศัยจัดชีวิตของพวกเขารอบเรื่องนี้โดยไม่ต้องคิด ทั้งรับส่งลูกไปโรงเรียน ไปตลาด ไปกอล์ฟ และไปอาหารค่ำ ส่วนผู้มาเยือนที่พักฝั่งตะวันออกโดยไม่มีล้อจะจัดชีวิตของพวกเขารอบค่าแท็กซี่ ซึ่งเป็นวันหยุดที่แตกต่างและแย่กว่า ถนนเองนั้นดีและดีขึ้นเรื่อย ๆ ถนนเลียบทางรถไฟวิ่งตลอดความยาวของฝั่งตะวันออกและเป็นทางลัดเหนือใต้ของคนท้องถิ่น ถนนสยามคันทรีคลับตัดข้ามมันไปสู่ทะเลสาบและสนามกอล์ฟ ทางหลวงหมายเลข 36 พาคุณไปทางตะวันออกสู่ชายหาดของระยองภายในไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง และทางหลวงพิเศษหมายเลข 7 ทำให้ชานเมืองฝั่งตะวันออกของกรุงเทพฯ อยู่ห่างไปราวเก้าสิบนาที โดยสนามบินสุวรรณภูมิอยู่ใกล้กว่านั้นอีก ซึ่งเป็นเหตุผลหนึ่งที่ลูกเรือสายการบินและชาวกรุงเทพฯ ที่มาพักช่วงสุดสัปดาห์ปรากฏอยู่ในกลุ่มผู้ซื้อบ้านฝั่งตะวันออก ภายในพัทยา ให้เผื่อเวลาสิบห้าถึงยี่สิบห้านาทีจากทะเลสาบไปชายหาดขึ้นอยู่กับช่วงเวลา โดยแยกสุขุมวิทในช่วงเลิกเรียนและเย็นวันศุกร์คือภาษีที่คุณต้องจ่าย มันไม่ไกล เพียงไกลพอที่พัทยาทั้งสอง ทั้งเมืองตากอากาศและย่านที่อยู่อาศัย ใช้ชีวิตประจำวันที่แยกจากกัน และมาพบกันหลัก ๆ ที่ซูเปอร์มาร์เก็ตใหญ่และโรงพยาบาลที่อยู่ระหว่างกลาง
ข้อเสียที่ซื่อสัตย์
คำเตือนสามข้ออย่างตรงไปตรงมา ข้อแรก น้ำ พื้นที่ลุ่มต่ำของพัทยาตะวันออกจะน้ำท่วมเมื่อฝนตกหนัก โดยถนนเลียบทางรถไฟบริเวณแยกเขาตาโลและเขาน้อยคือชื่อที่คนท้องถิ่นพูดถึงก่อนเสมอ พร้อมกับบางส่วนของสุขุมวิทเองและซอยหมู่บ้านที่ต่ำที่สุดที่จะร่วมด้วยในช่วงพายุที่ใหญ่ที่สุด รูปแบบของมันสม่ำเสมอ คือฝนรุนแรงหนึ่งหรือสองชั่วโมง น้ำขึ้นท่วมถนน จากนั้นท่อระบายน้ำทำงานและถนนกลับมาผ่านได้ภายในไม่กี่ชั่วโมง มันแทบไม่เคยปิดย่านไปทั้งวัน แต่มันหมายความว่าการเลือกชั้นล่างและการขับรถในฤดูฝนสมควรได้รับความเคารพ และรถคันเล็กไม่ควรถูกดันลุยน้ำสีน้ำตาลที่คุณมองไม่เห็นพื้น ข้อที่สอง ระยะทาง ชายหาดคือการขับรถ ชีวิตกลางคืนคือแผนแท็กซี่ และการว่ายน้ำตอนเย็นแบบฉับพลันไม่อยู่ในเมนู ข้อที่สาม รายละเอียดเล็ก ๆ ของชีวิตหมู่บ้าน ทั้งยุงใกล้แหล่งน้ำในยามพลบค่ำ สุนัขในซอยบางตัวที่มีความคิดเห็น และการก่อสร้าง เพราะย่านที่ได้รับความนิยมขนาดนี้มักมีอะไรกำลังสร้างอยู่ที่ไหนสักแห่งเสมอ ไม่มีอะไรในนี้เป็นความลับ ผู้อยู่อาศัยฝั่งตะวันออกจะลิสต์มันให้คุณฟังเอง โดยปกติในขณะที่อธิบายว่าทำไมพวกเขาจะไม่ย้ายกลับไปฝั่งตะวันตกเพื่ออะไรทั้งนั้น
ดาร์กไซด์เหมาะกับใคร: บทสรุปของเรา
พัทยาตะวันออกไม่ได้เหมาะกับทุกคน และมันดีกว่าที่เป็นเช่นนั้นเพราะยอมรับมัน หากพัทยาของคุณคือสองสัปดาห์ของชายหาด บาร์ และทริปเรือ จงพักอยู่ทางตะวันตกของสุขุมวิทที่ซึ่งพัทยาแบบนั้นอาศัยอยู่ และปล่อยให้ดาร์กไซด์เป็นเพียงชื่อที่คุณได้ยินในบาร์ แต่หากพัทยาของคุณยาวกว่านั้น ทั้งฤดูหนาวหนึ่ง การมาทำงาน การเกษียณ หรือครอบครัว ดาร์กไซด์ก็มีแนวโน้มมากว่าจะเป็นที่ที่ชีวิตของคุณเกิดขึ้นจริง ทั้งบ้านแทนที่จะเป็นห้อง ทะเลสาบแทนที่จะเป็นทางเดินริมชายหาด เพื่อนบ้านแทนที่จะเป็นฝูงชน และกอล์ฟ โรงเรียน และตลาดที่จัดเตรียมไว้สำหรับผู้ที่อยู่ต่อ จงออกมาหนึ่งวันและทดสอบมันในแบบของคนท้องถิ่น ทั้งเดินหรือปั่นวงรอบทะเลสาบแต่เช้า กาแฟริมน้ำ ขับรถผ่านหมู่บ้านในตอนเที่ยง และโต๊ะริมทะเลสาบในยามพระอาทิตย์ตกขณะที่แสงไฟของเมืองสว่างขึ้นไกลออกไปทางตะวันตก คนส่วนใหญ่ที่ทำเช่นนั้นจะเข้าใจดาร์กไซด์ภายในวันเดียว และไม่น้อยเลยที่เริ่มมองหาประตูหมู่บ้านระหว่างทางขับกลับบ้าน
About the Authors
Scott and Jay Riefler run a small family condo business in Patong, Phuket, and write about living in Thailand — the costs, the places, and the everyday stuff the brochures skip — here and on their main site, Patong-Thailand.com. Pattaya is their east-coast base, and the Dark Side is the Pattaya they point to when people ask where the city actually lives: around a reservoir, in the villages east of Sukhumvit.
Comments
Post a Comment