Pattaya Floating Market: The Four Regions Market on a Lake of Its Own
Pattaya Floating Market: The Four Regions Market on a Lake of Its Own
Pattaya never had a floating market. The old canal markets of Thailand grew up on the rivers and khlongs of the central plain, where farmers paddled their produce to market long before there were roads — and Pattaya, a fishing village on a dry stretch of coast, was never part of that world. So in 2008 a group of private investors simply built one: a pond dug out of swampy ground beside Sukhumvit Road, wooden pavilions on stilts around it, boats brought down from Ayutthaya, and several hundred shops arranged as a tour of the whole country in a single afternoon. The Pattaya Floating Market — the Four Regions Floating Market, after the North, the Northeast, the Central plain and the South of Thailand — covers about 109,000 square metres, some 27 acres, cost around 350 million baht to build, and is described as the largest floating market on a man-made body of water in the world. It is easy to be sniffy about a market that was built as an attraction. Plenty of visitors are, right up until the boat noodles arrive. This guide treats it the way we treat every place on this blog: what it actually is, how its four regions differ, what is worth eating, what the boats and shows add, the night in 2023 when a fifth of it burned down — and the practical details of entry, hours and getting there, so you can decide for yourself whether it earns half a day of your Pattaya trip.
A Market Built on Water That Was Never a River
To understand this place, start with the real floating markets it imitates. For centuries, trade in central Thailand moved by water. The Chao Phraya plain was cut by canals, farms fronted onto khlongs, and a floating market was simply where the boats gathered — produce in the morning, cooked food by midday, everything sold from a paddle boat or a waterside stall. When roads and cars spread after the middle of the twentieth century, most of those markets quietly disappeared. The famous survivors west of Bangkok became tourist sights as much as working markets, and in the late 1990s and early 2000s the Thai government began promoting floating markets as cultural tourism. Private business noticed. If a floating market could draw crowds in provinces that had real ones, why not build one in a resort city that had none?
Pattaya was the obvious gap. By 2008 it was one of the biggest beach resorts in Asia, short on cultural attractions that a tour bus could do in half a day. The site chosen was a swampy plot of roughly 93,000 square metres beside Sukhumvit Road, the highway that runs south through the city towards Jomtien and Sattahip. Under the direction of Warida Sae-eng, the swamp became a pond, the pond gained teak buildings with thatched roofs in traditional styles, merchants were brought in — many of them from Bangkok — locals were hired to work the vendor boats, and old boats were bought up in Ayutthaya to give the water traffic an authentic silhouette. The market officially opened on 1 November 2008 and has expanded in phases since. At its mid-2010s peak, reports put visitor numbers at around 200,000 a month, most of them Asian tour travellers — the market had a famous moment as a location in the 2010 Chinese film Go Lala Go!, which made it a must-see stop for Chinese visitors in particular. Western independent travellers were always the minority here, and the market makes no secret of who it was built for. Knowing that in advance is the key to enjoying it: this is a big, cheerful, purpose-built cultural theme market, not a surviving fragment of old Siam — and judged on those terms, it does its job well.
Pattaya Condo — Book Direct & Save 20% at phvcondo.com/pattaya
The Four Regions, Walked One by One
The market is laid out as four zones around and across its pond, each built and stocked to represent one of Thailand's main regions, with the architecture shifting as you walk — the steep roofs of the North, the plainer wooden houses of the Central plain, and so on. Wooden walkways on stilts link the zones over the water, vendor boats work the pond and moor along the walkways, and in total there are several hundred shops and stalls — counts vary between about 400 and 500 depending on who is counting and when, which tells you something about the scale. Give the layout an hour before you buy anything heavy; the zones blur together if you shop the first row you see, and the same carved elephant will appear at three prices across the afternoon.
The market's teak pavilions on stilts around the central pond — the whole market was purpose-built on a man-made lake in 2008 — photo: Horiuchi, Wikimedia Commons, public domain
The North is the craft zone in most visitors' memory: carved wood, silverware, northern fabrics, and the silk and paper umbrellas that Chiang Mai is famous for, sold from pavilions in northern style. The Northeast — Isan — leans on silk again but differently: Mudmee and Praewa silk, the woven patterns of the plateau, alongside scented candles and the triangular backrest pillows you see in every Thai living room. The Central zone, representing the region whose real floating markets inspired all this, carries rattan furniture, woven bags and accessories — bulky, beautiful, and the reason the market's car park fills with Thai families loading purchases on a Sunday. The South sells its coast: wooden boat models, batik fabrics, and goods made from coconut in more forms than you would think possible. None of this is a museum. It is a working retail market wearing regional costume, prices pitched at tourists, quality varying stall by stall exactly as it does in any Thai market — which means the good stalls are genuinely good, and finding them is the fun.
Traditional wooden stilt houses standing in the market's canal water in 2023 — the four zones are linked by wooden bridges and stilted paths — photo: Jonashtand, Wikimedia Commons, CC BY-SA 4.0
What to Eat: The Real Reason to Come
Ask long-stay Pattaya residents what the floating market is for and most will not mention the shopping. They will mention lunch. The food side of the market is its strongest card: dozens of stalls and boat kitchens cooking regional Thai food to order, in a setting where you eat at a waterside table watching the boats nose past. Studies of the market's vendors have noted how many work from traditional recipes — the pad Thai here is made the old way, with tamarind bite rather than ketchup sweetness, because the customer base has always included a great many Thai and Asian visitors who would notice the difference. Work through the regions as a tasting menu. From the North, look for khao soi, the curried noodle soup with pickled mustard greens, and sai ua, the herby Chiang Mai sausage. From Isan, som tam made to order — say how many chillies out loud, and mean it — with grilled chicken and sticky rice. The Central zone is boat-noodle and pad Thai country, plus the sweets: mango sticky rice in season, coconut ice cream served in the shell, thong yip and the other golden egg-yolk desserts that came into Thai cooking from the Portuguese centuries ago. The South brings the heat and the sea: sharp curries, and seafood grilled at stalls that understand a squid needs ninety seconds, not nine minutes.
Two honest notes on the food. First, the market also sells to the tour-group palate — crocodile-meat skewers and novelty snacks exist here because bus tours buy them; walk past those stalls and eat where the queues are Thai. Second, prices sit above a street market and below a mall food court, which for a shaded seat over water with your food cooked in front of you is a fair trade. If you only do one thing at the floating market, make it a slow lunch eaten in courses from four different stalls. That is the visit the place was designed for, even if the designers thought they were building a shopping attraction.
A vendor rowing her flower-loaded boat on the market's water — boat vendors moor along the walkways and sell to visitors on the paths — photo: Yulem, Wikimedia Commons, CC BY-SA 4.0
Boats, Shows and the Rest of the Day
You can walk the whole market free of the water, but the boat ride is the experience the photographs promise: a slow circuit of the pond in a paddle boat, past the pavilions and under the bridges, seeing the market from the level it was designed to be seen from. Boat rides cost extra on top of entry — buy the ticket inside and check the current price on the board, as fares change — and the circuit takes around half an hour depending on the queue. Around the water there is the usual gentle clutter of a Thai family attraction: cultural dance and music performances on the market's stages through the day, demonstrations from massage to herbal gardens, and activities pitched at children, who generally rate this place far higher than their parents expected to. It is, deliberately, a full half-day ecosystem: shop a little, eat a lot, ride a boat, watch a show, and leave before the heat wins.
That family angle is worth underlining, because Pattaya itineraries with children need places exactly like this — flat, shaded in large part, pushchair-manageable on the main walkways, with food children will actually eat and water everywhere to look at. Grandparents do well here too. The market is one of the few big Pattaya attractions where three generations can move at one pace without anybody being bored or overwhelmed, and on a grey or rainy morning, when the beach is off, its covered pavilions make it the standard plan B for half the tour desks in the city.
The Night the Market Burned — and Reopened in Nine Days
On the evening of 7 September 2023, just after closing time at around 8 p.m., fire broke out in the market. In a complex built of teak and thatch, fire is the nightmare scenario, and this one moved fast: firefighters fought it partly with water pumped from the market's own pond, because engine access into the wooden lanes is limited, and had it out by about 9:30 p.m. Pattaya's mayor estimated 40 to 50 shops affected — roughly a tenth to a fifth of the market — with damage estimates ranging from around 40–50 million baht on the district's lower count to 70–100 million baht on the city's. An electrical short circuit was the suspected cause. Nobody reading the news that night would have bet on a quick return. The market reopened on 16 September, nine days later, trading around the damaged section while repairs went on. It says something true about the place: for all the theme-park jokes, several hundred livelihoods work on that pond, and they rebuilt at the speed of people who could not afford not to. Today the fire is invisible to a casual visitor — one more reason to buy lunch from a boat vendor rather than only photographing her.
.jpg?width=1600)
The market's boat-shaped entrance building on Sukhumvit Road, photographed in its opening year, 2008 — the market has expanded in phases since — photo: Georgiy Dolgopsky, Wikimedia Commons, CC BY-SA 4.0
Practical Details: Entry, Hours and Getting There
The market stands on Sukhumvit Road south of central Pattaya, on the way towards Jomtien — the address is given as 451/304 Moo 12, Sukhumvit Road, Bang Lamung. It opens every day; listings currently put the hours at about 9:00 in the morning to 7:00 or 8:00 in the evening, with last tickets sold before closing, so check the board at the gate on the day rather than trusting any guide (including this one) to the minute. Thai visitors traditionally enter free or at Thai price; foreign visitors pay an entry fee — 200 baht in recent listings — with boat rides and activity packages extra on top. Tour groups arrive with entry bundled, which is why the gate can look confusingly like two systems running at once; it is — just follow the foreign-visitor ticket window and keep the stub.
Getting there is straightforward but not walkable from the beach strip. Songthaews run along Sukhumvit Road and will drop you at the market — agree that you want the floating market (talat nam si phak) when you board, and expect to cross to the correct side of a fast, wide highway with care on the way back. Most visitors simply take a Bolt or Grab car, which from central Pattaya or Jomtien is a short, inexpensive ride and drops you at the entrance; drivers know the market by name in both English and Thai. There is parking on site for those with their own car or scooter — Sukhumvit is a fast road, so arrive and leave in daylight if you are riding. Timing: come at opening for the quiet version, or late morning into lunch for the full, bustling, boats-everywhere version at its best. The middle-to-late afternoon is the hottest and, on big tour days, the most crowded combination; a weekday is calmer than a weekend in every zone.
Is It Worth It? Our Verdict
Yes — with the right expectations, which is why this guide spent its first section setting them. If you come hunting for an untouched piece of old Thailand, a purpose-built market opened in 2008 will disappoint you, and the genuinely old canal markets west of Bangkok are a day trip in the other direction. If you come for what this market actually offers — the four regions of Thailand arranged around one photogenic pond, a regional lunch eaten in courses over the water, a boat ride, some craft shopping you can take your time over, and an attraction that works for children, parents and grandparents at once — it delivers all of that in a single, easy half day, at a fair price, fifteen minutes from the beach. It survived being a film set, being a tour-bus factory, and quite literally burning down, and it is still there on Sukhumvit Road with the boats out every morning. Pattaya has louder attractions. It has very few that feed you this well.
— ภาษาไทย —
ตลาดน้ำสี่ภาคพัทยา: ตลาดสี่ภาคบนทะเลสาบที่สร้างขึ้นเอง
พัทยาไม่เคยมีตลาดน้ำมาก่อน ตลาดคลองเก่าแก่ของไทยเติบโตขึ้นริมแม่น้ำและคลองของที่ราบภาคกลาง ที่ซึ่งเกษตรกรพายเรือนำผลผลิตมาขายกันนานก่อนที่จะมีถนน และพัทยาซึ่งเป็นหมู่บ้านชาวประมงบนชายฝั่งที่แห้งแล้งก็ไม่เคยเป็นส่วนหนึ่งของโลกใบนั้น ดังนั้นในปี พ.ศ. 2551 กลุ่มนักลงทุนเอกชนจึงสร้างมันขึ้นมาเสียเลย ทั้งสระน้ำที่ขุดขึ้นจากพื้นที่ชุ่มน้ำข้างถนนสุขุมวิท ศาลาไม้บนเสารอบสระ เรือที่นำลงมาจากอยุธยา และร้านค้าหลายร้อยร้านที่จัดวางเป็นเหมือนการท่องเที่ยวทั่วประเทศภายในบ่ายเดียว ตลาดน้ำพัทยา หรือตลาดน้ำสี่ภาค ตามชื่อของภาคเหนือ ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ภาคกลาง และภาคใต้ของไทย ครอบคลุมพื้นที่ประมาณ 109,000 ตารางเมตร หรือราว 27 เอเคอร์ ใช้เงินสร้างราว 350 ล้านบาท และได้รับการกล่าวถึงว่าเป็นตลาดน้ำบนแหล่งน้ำที่มนุษย์สร้างขึ้นที่ใหญ่ที่สุดในโลก เป็นเรื่องง่ายที่จะดูแคลนตลาดที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อเป็นสถานที่ท่องเที่ยว ผู้มาเยือนจำนวนมากก็คิดเช่นนั้น จนกระทั่งก๋วยเตี๋ยวเรือมาถึงโต๊ะ คู่มือนี้จะมองมันในแบบเดียวกับที่เรามองทุกสถานที่ในบล็อกนี้ ทั้งมันคืออะไรจริง ๆ สี่ภาคของมันแตกต่างกันอย่างไร อะไรคุ้มค่าที่จะกิน เรือและการแสดงเพิ่มอะไรให้บ้าง คืนในปี พ.ศ. 2566 ที่พื้นที่หนึ่งในห้าของมันถูกไฟไหม้ และรายละเอียดเชิงปฏิบัติ ทั้งค่าเข้า เวลาเปิด และการเดินทาง เพื่อให้คุณตัดสินใจเองได้ว่ามันคุ้มค่ากับครึ่งวันของทริปพัทยาของคุณหรือไม่
ตลาดที่สร้างบนน้ำซึ่งไม่เคยเป็นแม่น้ำ
หากจะเข้าใจสถานที่แห่งนี้ ให้เริ่มจากตลาดน้ำของจริงที่มันเลียนแบบ เป็นเวลาหลายศตวรรษ การค้าขายในภาคกลางของไทยเคลื่อนตัวไปตามน้ำ ที่ราบเจ้าพระยาถูกตัดด้วยคลองมากมาย ฟาร์มต่าง ๆ หันหน้าเข้าหาคลอง และตลาดน้ำก็เป็นเพียงจุดที่เรือมารวมตัวกัน ผลผลิตในตอนเช้า อาหารปรุงสุกในตอนเที่ยง ทุกอย่างขายจากเรือพายหรือแผงริมน้ำ เมื่อถนนและรถยนต์แพร่หลายหลังกลางศตวรรษที่ยี่สิบ ตลาดเหล่านั้นส่วนใหญ่ก็ค่อย ๆ หายไป ตลาดที่มีชื่อเสียงที่เหลืออยู่ทางตะวันตกของกรุงเทพฯ กลายเป็นสถานที่ท่องเที่ยวพอ ๆ กับที่เป็นตลาดที่ใช้งานจริง และในช่วงปลายทศวรรษ 2540 ถึงต้นทศวรรษ 2550 รัฐบาลไทยก็เริ่มส่งเสริมตลาดน้ำในฐานะการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม ภาคเอกชนสังเกตเห็น หากตลาดน้ำสามารถดึงดูดผู้คนในจังหวัดที่มีตลาดน้ำของจริงได้ ทำไมไม่สร้างขึ้นในเมืองตากอากาศที่ไม่มีตลาดน้ำเลยล่ะ พัทยาคือช่องว่างที่ชัดเจน ในปี พ.ศ. 2551 มันเป็นหนึ่งในเมืองตากอากาศชายทะเลที่ใหญ่ที่สุดในเอเชีย และขาดสถานที่ท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมที่รถทัวร์จะแวะได้ในครึ่งวัน พื้นที่ที่ถูกเลือกคือที่ดินชุ่มน้ำราว 93,000 ตารางเมตรข้างถนนสุขุมวิท ทางหลวงที่วิ่งลงใต้ผ่านเมืองไปทางจอมเทียนและสัตหีบ ภายใต้การดูแลของคุณวาริดา แซ่อึ้ง พื้นที่ชุ่มน้ำกลายเป็นสระน้ำ สระน้ำได้รับอาคารไม้สักหลังคาจากในรูปแบบดั้งเดิม พ่อค้าแม่ค้าถูกนำเข้ามา ซึ่งหลายคนมาจากกรุงเทพฯ ชาวบ้านในพื้นที่ถูกจ้างให้ทำงานบนเรือขายของ และเรือเก่าถูกซื้อขึ้นมาจากอยุธยาเพื่อให้การจราจรทางน้ำมีเงาที่ดูสมจริง ตลาดเปิดอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 1 พฤศจิกายน พ.ศ. 2551 และขยายตัวเป็นระยะ ๆ นับแต่นั้น ในช่วงที่รุ่งเรืองที่สุดราวกลางทศวรรษ 2550 มีรายงานว่าจำนวนผู้มาเยือนอยู่ที่ราว 200,000 คนต่อเดือน ส่วนใหญ่เป็นนักท่องเที่ยวชาวเอเชียที่มากับทัวร์ โดยตลาดเคยมีช่วงเวลาที่มีชื่อเสียงในฐานะสถานที่ถ่ายทำภาพยนตร์จีนเรื่อง Go Lala Go! ในปี พ.ศ. 2553 ซึ่งทำให้มันกลายเป็นจุดที่ต้องแวะสำหรับผู้มาเยือนชาวจีนเป็นพิเศษ นักท่องเที่ยวอิสระชาวตะวันตกเป็นคนส่วนน้อยที่นี่เสมอ และตลาดก็ไม่เคยปิดบังว่ามันถูกสร้างมาเพื่อใคร การรู้เรื่องนี้ล่วงหน้าคือกุญแจของการเที่ยวให้สนุก เพราะนี่คือตลาดเชิงวัฒนธรรมที่สร้างขึ้นเพื่อการท่องเที่ยวขนาดใหญ่และร่าเริง ไม่ใช่เศษซากที่เหลืออยู่ของสยามในอดีต และเมื่อตัดสินมันตามเงื่อนไขนั้น มันทำงานของมันได้ดี
สี่ภาค เดินชมทีละภาค
ตลาดถูกจัดวางเป็นสี่โซนรอบและข้ามสระน้ำของมัน แต่ละโซนถูกสร้างและจัดสินค้าให้เป็นตัวแทนของภาคหลักภาคหนึ่งของไทย โดยสถาปัตยกรรมเปลี่ยนไปเมื่อคุณเดิน ทั้งหลังคาสูงชันของภาคเหนือ บ้านไม้ที่เรียบง่ายกว่าของที่ราบภาคกลาง และอื่น ๆ ทางเดินไม้บนเสาเชื่อมโซนต่าง ๆ ข้ามน้ำ เรือขายของทำงานอยู่บนสระและจอดเทียบตามทางเดิน และโดยรวมมีร้านค้าและแผงหลายร้อยร้าน โดยจำนวนอยู่ระหว่างราว 400 ถึง 500 ร้านขึ้นอยู่กับว่าใครเป็นคนนับและนับเมื่อใด ซึ่งบอกอะไรบางอย่างเกี่ยวกับขนาดของมันได้เป็นอย่างดี จงให้เวลากับการเดินสำรวจราวหนึ่งชั่วโมงก่อนจะซื้อของหนัก ๆ เพราะโซนต่าง ๆ จะกลืนเข้าหากันหากคุณซื้อจากแถวแรกที่เห็น และช้างไม้แกะสลักตัวเดียวกันจะปรากฏในสามราคาตลอดช่วงบ่าย ภาคเหนือคือโซนงานหัตถกรรมในความทรงจำของผู้มาเยือนส่วนใหญ่ ทั้งงานไม้แกะสลัก เครื่องเงิน ผ้าของภาคเหนือ และร่มไหมกับร่มกระดาษที่เชียงใหม่มีชื่อเสียง ขายจากศาลาในรูปแบบภาคเหนือ ภาคตะวันออกเฉียงเหนือหรืออีสาน เน้นผ้าไหมเช่นกันแต่ต่างออกไป ทั้งไหมมัดหมี่และไหมแพรวา ลวดลายทอของที่ราบสูง ควบคู่กับเทียนหอมและหมอนสามเหลี่ยมที่คุณเห็นในห้องนั่งเล่นของบ้านไทยทุกหลัง โซนภาคกลางซึ่งเป็นตัวแทนของภูมิภาคที่ตลาดน้ำของจริงเป็นแรงบันดาลใจให้ทั้งหมดนี้ มีเฟอร์นิเจอร์หวาย กระเป๋าสาน และเครื่องประดับ ซึ่งเป็นของชิ้นใหญ่ สวยงาม และเป็นเหตุผลที่ลานจอดรถของตลาดเต็มไปด้วยครอบครัวชาวไทยที่กำลังขนของขึ้นรถในวันอาทิตย์ ส่วนภาคใต้ขายชายฝั่งของมัน ทั้งโมเดลเรือไม้ ผ้าบาติก และสินค้าที่ทำจากมะพร้าวในรูปแบบมากกว่าที่คุณจะคิดว่าเป็นไปได้ ไม่มีอะไรในนี้เป็นพิพิธภัณฑ์ มันคือตลาดขายปลีกที่ใช้งานจริงในเครื่องแต่งกายประจำภาค ราคาตั้งไว้สำหรับนักท่องเที่ยว คุณภาพแตกต่างกันไปในแต่ละแผงเหมือนในตลาดไทยทุกแห่ง ซึ่งหมายความว่าแผงที่ดีนั้นดีจริง ๆ และการค้นหาพวกมันคือความสนุก
กินอะไรดี: เหตุผลที่แท้จริงของการมา
ลองถามผู้ที่พักระยะยาวในพัทยาว่าตลาดน้ำมีไว้เพื่ออะไร ส่วนใหญ่จะไม่พูดถึงการช้อปปิ้ง พวกเขาจะพูดถึงอาหารกลางวัน ด้านอาหารของตลาดคือไพ่ที่แข็งแรงที่สุดของมัน ทั้งแผงและครัวบนเรือหลายสิบแห่งที่ปรุงอาหารไทยประจำภาคตามสั่ง ในบรรยากาศที่คุณนั่งกินที่โต๊ะริมน้ำและมองเรือค่อย ๆ เคลื่อนผ่าน การศึกษาผู้ขายในตลาดเคยบันทึกไว้ว่าหลายคนทำงานจากสูตรดั้งเดิม โดยผัดไทยที่นี่ทำแบบเก่า มีรสเปรี้ยวของมะขามแทนที่จะเป็นความหวานของซอสมะเขือเทศ เพราะฐานลูกค้ามีชาวไทยและชาวเอเชียจำนวนมากที่สังเกตเห็นความแตกต่างนั้นได้เสมอ จงเดินชิมแต่ละภาคเหมือนเมนูชิมอาหาร จากภาคเหนือ มองหาข้าวซอย แกงกะทิเส้นกับผักกาดดอง และไส้อั่ว ไส้กรอกสมุนไพรของเชียงใหม่ จากอีสาน ส้มตำที่ทำตามสั่ง โดยบอกจำนวนพริกออกมาดัง ๆ และจงหมายความตามนั้น พร้อมไก่ย่างและข้าวเหนียว โซนภาคกลางคือดินแดนของก๋วยเตี๋ยวเรือและผัดไทย บวกกับของหวาน ทั้งข้าวเหนียวมะม่วงในฤดูกาล ไอศกรีมกะทิที่เสิร์ฟในกะลา ทองหยิบและขนมไข่แดงสีทองอื่น ๆ ที่เข้ามาในอาหารไทยจากชาวโปรตุเกสเมื่อหลายศตวรรษก่อน ส่วนภาคใต้นำความเผ็ดและทะเลมาให้ ทั้งแกงรสจัด และอาหารทะเลที่ย่างที่แผงซึ่งเข้าใจว่าปลาหมึกต้องการเวลาเก้าสิบวินาที ไม่ใช่เก้านาที มีข้อสังเกตที่ซื่อสัตย์สองข้อเกี่ยวกับอาหาร ข้อแรก ตลาดยังขายให้กับรสนิยมของกลุ่มทัวร์ด้วย ทั้งสะเต๊ะเนื้อจระเข้และของกินเล่นแปลกใหม่มีอยู่ที่นี่เพราะรถทัวร์ซื้อพวกมัน จงเดินผ่านแผงเหล่านั้นและกินที่ที่คิวเป็นคนไทย ข้อที่สอง ราคาอยู่เหนือตลาดถนนและต่ำกว่าศูนย์อาหารในห้าง ซึ่งสำหรับที่นั่งในร่มเหนือน้ำพร้อมอาหารที่ปรุงตรงหน้าคุณ ถือเป็นการแลกเปลี่ยนที่ยุติธรรม หากคุณจะทำเพียงสิ่งเดียวที่ตลาดน้ำ จงทำให้มันเป็นอาหารกลางวันที่กินอย่างช้า ๆ เป็นคอร์สจากสี่แผงที่แตกต่างกัน นั่นคือการเที่ยวในแบบที่สถานที่แห่งนี้ถูกออกแบบมาให้เป็น แม้ว่าผู้ออกแบบจะคิดว่าพวกเขากำลังสร้างสถานที่ช้อปปิ้งก็ตาม
เรือ การแสดง และส่วนที่เหลือของวัน
คุณสามารถเดินทั่วตลาดโดยไม่ต้องลงน้ำเลยก็ได้ แต่การนั่งเรือคือประสบการณ์ที่ภาพถ่ายสัญญาไว้ ทั้งวงรอบช้า ๆ บนสระในเรือพาย ผ่านศาลาต่าง ๆ และใต้สะพาน โดยเห็นตลาดจากระดับที่มันถูกออกแบบมาให้ถูกมอง การนั่งเรือมีค่าใช้จ่ายเพิ่มเติมจากค่าเข้า จงซื้อบัตรด้านในและตรวจสอบราคาปัจจุบันบนป้าย เพราะค่าโดยสารเปลี่ยนแปลงได้ และวงรอบใช้เวลาราวครึ่งชั่วโมงขึ้นอยู่กับคิว รอบ ๆ น้ำมีสิ่งละอันพันละน้อยอันอ่อนโยนตามแบบฉบับของสถานที่สำหรับครอบครัวในไทย ทั้งการแสดงนาฏศิลป์และดนตรีเชิงวัฒนธรรมบนเวทีของตลาดตลอดทั้งวัน การสาธิตตั้งแต่นวดไปจนถึงสวนสมุนไพร และกิจกรรมที่มุ่งไปที่เด็ก ๆ ซึ่งโดยทั่วไปให้คะแนนสถานที่นี้สูงกว่าที่พ่อแม่ของพวกเขาคาดไว้มาก มันคือระบบนิเวศครึ่งวันที่สมบูรณ์โดยตั้งใจ ทั้งซื้อของเล็กน้อย กินเยอะ นั่งเรือ ดูการแสดง และออกไปก่อนที่ความร้อนจะชนะ มุมของครอบครัวนั้นคุ้มค่าที่จะเน้น เพราะแผนเที่ยวพัทยากับเด็กต้องการสถานที่แบบนี้พอดี ทั้งราบ ร่มรื่นเป็นส่วนใหญ่ เดินรถเข็นเด็กได้บนทางเดินหลัก มีอาหารที่เด็กจะกินจริง และมีน้ำอยู่ทุกที่ให้มอง ปู่ย่าตายายก็เที่ยวที่นี่ได้ดีเช่นกัน ตลาดแห่งนี้เป็นหนึ่งในสถานที่ใหญ่ไม่กี่แห่งของพัทยาที่สามรุ่นสามารถเคลื่อนไปในจังหวะเดียวกันโดยไม่มีใครเบื่อหรือเหนื่อยเกินไป และในเช้าที่เทาหรือฝนตก เมื่อชายหาดหมดสิทธิ์ ศาลาที่มีหลังคาของมันทำให้มันกลายเป็นแผนสำรองมาตรฐานของโต๊ะทัวร์ครึ่งเมือง
คืนที่ตลาดถูกไฟไหม้ และเปิดใหม่ในเก้าวัน
ในตอนเย็นของวันที่ 7 กันยายน พ.ศ. 2566 หลังเวลาปิดไม่นานราวสองทุ่ม เกิดไฟไหม้ขึ้นในตลาด ในพื้นที่ที่สร้างด้วยไม้สักและหลังคาจาก ไฟคือสถานการณ์ฝันร้าย และไฟครั้งนี้เคลื่อนตัวอย่างรวดเร็ว โดยนักดับเพลิงต่อสู้กับมันส่วนหนึ่งด้วยน้ำที่สูบจากสระของตลาดเอง เพราะการเข้าถึงของรถดับเพลิงเข้าไปในทางเดินไม้มีจำกัด และดับมันได้ราวสามทุ่มครึ่ง นายกเมืองพัทยาประเมินว่ามีร้านค้าได้รับผลกระทบ 40 ถึง 50 ร้าน หรือราวหนึ่งในสิบถึงหนึ่งในห้าของตลาด โดยการประเมินความเสียหายอยู่ระหว่างราว 40 ถึง 50 ล้านบาทตามจำนวนที่ต่ำกว่าของอำเภอ ไปจนถึง 70 ถึง 100 ล้านบาทตามจำนวนของเมือง สาเหตุที่สงสัยคือไฟฟ้าลัดวงจร ไม่มีใครที่อ่านข่าวในคืนนั้นจะเดิมพันว่ามันจะกลับมาได้เร็ว ตลาดเปิดใหม่ในวันที่ 16 กันยายน เก้าวันต่อมา โดยค้าขายรอบส่วนที่เสียหายในขณะที่การซ่อมแซมดำเนินต่อไป มันบอกอะไรบางอย่างที่เป็นความจริงเกี่ยวกับสถานที่นี้ว่า นอกเหนือจากเรื่องล้อเลียนเรื่องสวนสนุกแล้ว มีการดำรงชีวิตหลายร้อยชีวิตที่ทำงานอยู่บนสระแห่งนั้น และพวกเขาสร้างมันขึ้นใหม่ด้วยความเร็วของคนที่ไม่มีทางเลือกอื่น ปัจจุบันไฟไหม้ครั้งนั้นมองไม่เห็นสำหรับผู้มาเยือนทั่วไป ซึ่งเป็นอีกหนึ่งเหตุผลให้ซื้ออาหารกลางวันจากแม่ค้าบนเรือ แทนที่จะเพียงถ่ายภาพเธอ
รายละเอียดเชิงปฏิบัติ: ค่าเข้า เวลาเปิด และการเดินทาง
ตลาดตั้งอยู่บนถนนสุขุมวิททางใต้ของพัทยากลาง บนเส้นทางไปทางจอมเทียน โดยที่อยู่ระบุไว้คือ 451/304 หมู่ 12 ถนนสุขุมวิท อำเภอบางละมุง มันเปิดทุกวัน โดยรายการปัจจุบันระบุเวลาไว้ราวเก้าโมงเช้าถึงหนึ่งทุ่มหรือสองทุ่ม โดยบัตรสุดท้ายขายก่อนเวลาปิด ดังนั้นจงตรวจสอบป้ายที่ประตูในวันนั้นแทนที่จะเชื่อคู่มือเล่มใด ๆ รวมถึงเล่มนี้เป็นนาที ผู้มาเยือนชาวไทยตามธรรมเนียมเข้าฟรีหรือในราคาคนไทย ส่วนผู้มาเยือนชาวต่างชาติเสียค่าเข้า โดยอยู่ที่ 200 บาทในรายการล่าสุด พร้อมการนั่งเรือและแพ็กเกจกิจกรรมที่มีค่าใช้จ่ายเพิ่มเติม กลุ่มทัวร์มาถึงโดยมีค่าเข้ารวมอยู่แล้ว ซึ่งเป็นเหตุผลที่ประตูอาจดูสับสนเหมือนมีสองระบบทำงานพร้อมกัน และมันเป็นเช่นนั้นจริง ๆ จงเดินตามช่องขายบัตรสำหรับผู้มาเยือนชาวต่างชาติและเก็บหางบัตรไว้ การเดินทางไปที่นั่นตรงไปตรงมาแต่เดินไปจากแถบชายหาดไม่ได้ รถสองแถววิ่งตามถนนสุขุมวิทและจะส่งคุณที่ตลาดได้ โดยตกลงว่าคุณต้องการไปตลาดน้ำสี่ภาคเมื่อขึ้นรถ และคาดว่าจะต้องข้ามถนนหลวงที่กว้างและรถวิ่งเร็วด้วยความระมัดระวังในขากลับ ผู้มาเยือนส่วนใหญ่เพียงเรียกรถ Bolt หรือ Grab ซึ่งจากพัทยากลางหรือจอมเทียนเป็นการเดินทางสั้น ๆ ราคาไม่แพง และส่งคุณที่ทางเข้า โดยคนขับรู้จักตลาดทั้งชื่อภาษาอังกฤษและภาษาไทย มีที่จอดรถในสถานที่สำหรับผู้ที่มีรถยนต์หรือรถจักรยานยนต์ของตนเอง โดยถนนสุขุมวิทเป็นถนนที่รถวิ่งเร็ว ดังนั้นหากคุณขี่รถไป จงไปและกลับในเวลากลางวัน ส่วนเวลา มาในเวลาเปิดเพื่อเวอร์ชันที่เงียบ หรือสายของช่วงเช้าเข้าอาหารกลางวันเพื่อเวอร์ชันที่เต็มรูปแบบ คึกคัก และมีเรืออยู่ทุกที่ในแบบที่ดีที่สุด ช่วงกลางถึงปลายบ่ายคือการผสมผสานที่ร้อนที่สุดและในวันที่มีทัวร์ใหญ่ก็แออัดที่สุด ส่วนวันธรรมดาจะสงบกว่าวันหยุดสุดสัปดาห์ในทุกโซน
มันคุ้มค่าไหม บทสรุปของเรา
คุ้มค่า หากมาด้วยความคาดหวังที่ถูกต้อง ซึ่งเป็นเหตุผลที่คู่มือนี้ใช้ส่วนแรกของมันในการตั้งความคาดหวังนั้น หากคุณมาล่าส่วนหนึ่งของไทยเก่าที่ยังไม่ถูกแตะต้อง ตลาดที่สร้างขึ้นในปี พ.ศ. 2551 จะทำให้คุณผิดหวัง และตลาดคลองเก่าแก่ของจริงทางตะวันตกของกรุงเทพฯ คือทริปหนึ่งวันในทิศทางตรงกันข้าม หากคุณมาสำหรับสิ่งที่ตลาดแห่งนี้นำเสนอจริง ๆ ทั้งสี่ภาคของไทยที่จัดเรียงรอบสระน้ำที่ถ่ายภาพสวยหนึ่งสระ อาหารกลางวันประจำภาคที่กินเป็นคอร์สเหนือน้ำ การนั่งเรือ การซื้อของหัตถกรรมที่คุณสามารถใช้เวลาเลือกได้ และสถานที่ที่ใช้งานได้สำหรับเด็ก พ่อแม่ และปู่ย่าตายายพร้อมกัน มันมอบทั้งหมดนั้นในครึ่งวันที่ง่ายเพียงครึ่งเดียว ในราคายุติธรรม ห่างจากชายหาดสิบห้านาที มันรอดจากการเป็นสถานที่ถ่ายทำภาพยนตร์ จากการเป็นโรงงานรถทัวร์ และจากการถูกไฟไหม้จริง ๆ และมันยังคงอยู่ที่นั่นบนถนนสุขุมวิทโดยมีเรือออกมาทุกเช้า พัทยามีสถานที่ที่เสียงดังกว่านี้ แต่มันมีเพียงไม่กี่แห่งที่เลี้ยงคุณได้ดีขนาดนี้
About the Authors
Scott and Jay Riefler run a small family condo business in Patong, Phuket, and write about living in Thailand — the costs, the places, and the everyday stuff the brochures skip — here and on their main site, Patong-Thailand.com. Pattaya is their east-coast base, and the floating market is where they send anyone who wants lunch, a boat ride and all four regions of Thailand in one afternoon.
Comments
Post a Comment