Khao Chi Chan: Pattaya's Buddha Mountain, the Golden Buddha Carved Into the Cliff
Khao Chi Chan: Pattaya's Buddha Mountain, the Golden Buddha Carved Into the Cliff
Drive twenty kilometres south of Pattaya, past Jomtien and Na Jomtien, and the flat coast road suddenly gives you a mountain with a Buddha drawn on it in gold. Khao Chi Chan — Buddha Mountain — is a lone limestone hill in Na Chom Thian, Sattahip district, whose flat northern face carries the outline of a seated Buddha about 109 metres tall and 70 metres wide, on a lotus base about 21 metres high, so the whole composition stands roughly 130 metres from base to crown. The lines are cut into the rock and inlaid so they shine gold against the grey stone. You can see it from a long way off, and up close, from the lawn in front of it, the scale is hard to take in: this is one of the largest carved Buddha images in the world, drawn on a cliff. It is free to visit, it takes most people less than an hour, and it combines naturally with Wat Yansangwararam, Viharn Sien and Nong Nooch, all in the same corner south of the city. This guide does it in order: what the mountain is, how a quarry became a sacred image, what you actually see when you stand in front of it, how to combine it with its neighbours, and the practical details — hours, dress, transport and the best light — that make the short trip work.
A Quarry That Was Saved by a Buddha
Khao Chi Chan was not always sacred. It was a working limestone hill, and stone from it was quarried for construction — stone from the mountain was used, among other things, in building runways at U-Tapao airfield during the Vietnam War era. Quarrying flattened one face of the hill and scarred it, and by the 1990s there was a real risk that mining would eat the mountain away altogether. In 1995 the then Supreme Patriarch, Somdet Phra Yanasangworn, moved to protect the hill, and the answer was not a fence. The answer was to make the flat, quarried face itself into a Buddha image so large and so revered that no one would ever quarry it again.
The timing gave the project its royal meaning. The image was created in 1996 to commemorate the fiftieth anniversary — the Golden Jubilee — of the accession of King Bhumibol Adulyadej, Rama IX. The Buddha was given the name Phra Phuttha Maha Vajira Uttamopat Satsada, and the year 2539 in the Buddhist era — 1996 — is written in gold beneath the figure, alongside its name, where you can still read it from the lawn today. The project also sat inside a wider royal effort to restore this landscape: the forested ground around the mountain, full of teak, acacia and rosewood today, was replanted under a royal forest plantation project in the early 1990s. So the green, cared-for setting is not an accident. A hill that was being taken apart for stone became, in a few years, a protected sacred site wrapped in new forest. That rescue story is half the reason Thais love this place, and it is worth knowing before you go, because from the road it can look like a simple photo stop. It is not. For many Thai visitors it is a place of merit-making first, and a photograph second.
Pattaya Condo — Book Direct & Save 20% at phvcondo.com/pattaya
How the Image Was Made: Lasers, Grooves and Gold
The Buddha is drawn, not sculpted in the round, and the way it was drawn is part of its fame. After the cliff face was prepared, teams from King Mongkut's Institute of Technology in Thonburi used laser technology in January 1996 to project and guide the full design onto the rock — work done with the laser set up in front of the cliff, so the enormous outline could be transferred accurately onto stone at a scale no scaffolding sketch could manage. Workers then cut the outline into the limestone as deep grooves, roughly a hand's breadth across, and the grooves were filled and faced so the lines read as gold: gold mosaic inlay set into the rock. Accounts in English often shorten this to "laser-carved and covered in gold leaf," which gets the look right even if it compresses the method. The honest short version is laser-guided, hand-cut, and gilded.
The golden outline of the Buddha on the limestone cliff at Khao Chi Chan, with its name and the year 2539 in gold below — photo: Don Ramey Logan, Wikimedia Commons, CC BY-SA 4.0
The figure itself is a seated Buddha in the Maravijaya posture — one hand reaching down towards the earth, the posture of the Buddha's victory over Mara at the moment of enlightenment — seated on a high lotus pedestal. The style mixes Sukhothai grace with northern, Lanna touches: the smooth oval face, the flame-like ushnisha on the crown, the long earlobes, and a sanghati robe drawn as a few clean lines across the chest. Because the whole image is line alone, with no shading and no colour except the gold of the line itself, it reads clearly in almost any light. In hard midday sun it can look flat and pale. In morning or late-afternoon light, when the sun rakes across the cliff and the gold catches, it glows. That difference is the single best reason to time your visit, and we will come back to it below.
What a Visit Actually Looks Like
There is no ticket office, no gate queue and no climb. You arrive at the car park off the local road in Na Chom Thian, walk a few minutes on flat ground, and come out onto a broad, neatly kept lawn and viewing area facing the cliff. The Buddha fills your view. There is a small shrine area where Thai visitors light incense, leave flowers and make merit, and there are shaded spots and benches at the edges. You cannot walk up to the cliff face or climb the mountain — the image is protected, and you view it across the grounds, which is the right distance anyway. Any closer and you would see grooves and stone. From the lawn you see the Buddha.
Buddha Mountain across the lawn — the viewing ground, gardens and pavilion in front of the cliff — photo: Cun Cun, Wikimedia Commons, CC BY-SA 4.0
Most visitors stay between twenty and forty-five minutes. Photographers stay longer, waiting for cloud to move or light to soften. Families spread the visit out with drinks and snacks from the small stalls near the parking area. Dance and cultural performances are sometimes held on the grounds on special days, and on Buddhist holy days and festivals the lawn can be busy with Thai families long before the tour buses arrive. On an ordinary weekday morning, by contrast, you may have long quiet stretches almost to yourself, with only the birds from the replanted forest and the occasional monk crossing the grounds. Keep an eye out, too, for the monkeys the area is known for — they live around the mountain in some numbers. Admire them from a distance, do not feed them, and keep food and loose bottles inside your bag.
Visitors on the viewing lawn give the mountain its scale — the Buddha above them is about 109 metres tall — photo: Niceley, Wikimedia Commons, CC BY-SA 4.0
The Neighbours: Making a Half Day of It
Khao Chi Chan rewards being combined, because on its own it is a short stop and its neighbours are genuinely good. Five minutes away stands Wat Yansangwararam Woramahawihan — Wat Yan — a large royal monastery founded in 1976 under the patronage of King Rama IX and closely associated with the same Supreme Patriarch who saved Buddha Mountain. Its grounds run to hundreds of rai of gardens, lakes and pavilions in Thai, Chinese, Indian and even Swiss-chalet styles, with a hilltop chedi you can climb for views back towards Khao Chi Chan and out to the sea. Entry to the wat grounds is free, shoulders and knees covered, and it is the natural pairing: the Buddha on the cliff in the morning, then the quiet of Wat Yan while the day is still cool.
Inside the Wat Yan complex, do not miss Viharn Sien — the Anek Kuson Sala — a Chinese temple-museum built in 1987 as an offering to King Rama IX, filled with Chinese art and antiquities, including terracotta warriors and fine carvings, with a small entry fee. It is one of the most surprising collections in the Pattaya area, and most tour buses skip it, which keeps it calm. Then, depending on the season and your energy, the same southern loop holds Nong Nooch Tropical Garden, which we covered in its own guide — a full half day by itself — and the vineyard country around Silverlake, just across from Khao Chi Chan, where the restaurant and lake views still make a pleasant lunch stop even for drivers who are not tasting wine. A sensible order is Khao Chi Chan first, at opening, for the light; Wat Yan and Viharn Sien next; lunch; and Nong Nooch only if you have the whole day, because rushing the garden to fit a checklist is the one mistake everybody makes in this corner of Chonburi.
Close up, the image is pure line — grooves cut into the rock and faced in gold, with the Buddha's name inscribed below — photo: Ahoerstemeier, Wikimedia Commons, CC BY-SA 3.0
Practical Details: Hours, Entry, Dress and Respect
Khao Chi Chan is open every day in daylight hours — sources list the grounds from about 6:00 in the morning to 6:00 in the evening, with the Tourism Authority of Thailand listing 8:00 to 18:00, so plan on a daytime visit and do not arrive expecting an evening show. The image is not floodlit as a night attraction. Entry is free for everyone, Thai and foreign, and parking is free; there are donation boxes near the shrine for visitors who want to contribute to upkeep, and giving a small donation is a kind and customary thing to do at a place Thais treat as sacred. No booking is needed and there is nothing to reserve.
Dress as you would for a temple, because that is how the site is regarded: cover shoulders and knees, take off hats when you approach the shrine, keep voices low near people praying, and never climb on structures or pose disrespectfully with the Buddha — no turning your back for a selfie that puts your feet or a joke pose against the image, and no drones without permission. Photography from the lawn is welcome and encouraged; everybody does it. Bring water and a hat, because the lawn is open and there is little shade in the middle of the day, and bring small notes if you want a drink or a flower offering from the stalls, rather than expecting card machines at a rural shrine.
Getting There from Pattaya and Jomtien
Khao Chi Chan stands in Na Chom Thian, Sattahip district, about twenty kilometres south of central Pattaya and a little less from Jomtien, off Sukhumvit Road with a turn inland on the local road signed for Khao Chi Chan and Wat Yan. There is no practical public bus to the gate, so almost everybody comes by car, taxi, ride-hailing app or tour. By Grab or Bolt from central Pattaya the ride is roughly thirty minutes in normal traffic — check the fare in the app on the day, and either ask your driver to wait or book your return in the app from the car park, because passing taxis at the site itself are scarce. By rental car or your own car it is the easiest drive in this guide: Sukhumvit south, follow the brown tourist signs, and park free at the grounds. Scooter riders do it too, but Sukhumvit is a fast highway, so go early, ride steadily and treat it as a morning trip, not an after-dark one. On a tour, Khao Chi Chan is almost always bundled with Wat Yan, Viharn Sien or Nong Nooch on a half-day or full-day circuit — convenient, but the tour timetable rarely gives you the early, golden, empty lawn, which is the best version of this place. If you can, go independently and go first thing.
Best Time to Go, and Our Verdict
The best time is a weekday morning as the grounds open, in the cool season from November to February, when the air is clear and the gold lines photograph at their sharpest. Late afternoon, after about four, is the second-best window: softer light, easing heat, and the cliff glowing as the sun drops. The middle of the day is the weakest version — harsh light flattening the line work, real heat on an unshaded lawn, and the highest chance of sharing the view with several tour groups at once. In the rainy season the lawn is at its greenest and the forest around the mountain is lush, but a grey, dripping morning takes the gold away; if your ticket to the area is flexible, pick a dry morning.
Our verdict is simple. Khao Chi Chan is not a full day out and does not pretend to be. It is one of the great free sights of the eastern seaboard: a Buddha the size of a skyscraper drawn in gold on a rescued mountain, with a royal story, a forest growing back around it, and two of the Pattaya area's best temple visits five minutes away. Come early, stand on the lawn, read the gold year under the Buddha's lotus seat, and then walk Wat Yan in the cool. Few half hours in Thailand give you this much scale, quiet and meaning for no entry fee at all — and knowing that the cliff was once being quarried away, and is now protected by the very image cut into it, makes standing in front of it feel like exactly what it is: a mountain that was saved by being made sacred.
— ภาษาไทย —
เขาชีจรรย์: พระพุทธรูปทองคำแกะสลักบนหน้าผา ภูเขาพระพุทธของพัทยา
ขับรถไปทางใต้ของพัทยาราวยี่สิบกิโลเมตร ผ่านจอมเทียนและนาจอมเทียน ถนนเลียบชายฝั่งที่ราบเรียบจะมอบภูเขาที่มีพระพุทธรูปวาดด้วยเส้นทองคำให้คุณทันที เขาชีจรรย์ หรือภูเขาพระพุทธ เป็นภูเขาหินปูนโดดเดี่ยวในตำบลนาจอมเทียน อำเภอสัตหีบ ซึ่งหน้าผาด้านเหนือที่เรียบของมันประดิษฐานภาพพระพุทธรูปปางประทับนั่งสูงราว 109 เมตร กว้าง 70 เมตร บนฐานดอกบัวสูงราว 21 เมตร ดังนั้นภาพรวมทั้งหมดสูงประมาณ 130 เมตรจากฐานถึงยอด เส้นต่าง ๆ ถูกตัดลงในหินและฝังให้เปล่งประกายเป็นสีทองตัดกับหินสีเทา คุณสามารถมองเห็นได้จากระยะไกลมาก และเมื่ออยู่ใกล้ ๆ จากสนามหญ้าด้านหน้า ขนาดของมันยากที่จะเข้าใจในทีเดียว เพราะนี่คือหนึ่งในพระพุทธรูปแกะสลักที่ใหญ่ที่สุดในโลก วาดอยู่บนหน้าผา เข้าชมฟรี ใช้เวลาสำหรับคนส่วนใหญ่ไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง และสามารถรวมกับวัดญาณสังวราราม วิหารเซียน และสวนนงนุชได้อย่างเป็นธรรมชาติ ซึ่งทั้งหมดอยู่ในมุมเดียวกันทางใต้ของเมือง คู่มือนี้จะพาไปตามลำดับ ทั้งภูเขาแห่งนี้คืออะไร เหมืองหินกลายเป็นภาพศักดิ์สิทธิ์ได้อย่างไร คุณเห็นอะไรจริง ๆ เมื่อยืนอยู่ด้านหน้ามัน วิธีรวมมันเข้ากับสถานที่ใกล้เคียง และรายละเอียดเชิงปฏิบัติ ทั้งเวลาเปิด ค่าเข้า การแต่งกาย การเดินทาง และแสงที่ดีที่สุด ที่ทำให้ทริปสั้น ๆ นี้สำเร็จ
เหมืองหินที่ได้รับการช่วยเหลือจากพระพุทธรูป
เขาชีจรรย์ไม่ได้ศักดิ์สิทธิ์มาตั้งแต่แรก มันเคยเป็นภูเขาหินปูนที่ถูกใช้งาน และหินจากมันถูกขุดไปใช้ในการก่อสร้าง โดยหินจากภูเขาแห่งนี้ถูกใช้ในการสร้างทางวิ่งที่สนามบินอู่ตะเภาในยุคสงครามเวียดนาม เป็นต้น การทำเหมืองทำให้หน้าผาด้านหนึ่งของภูเขาเรียบและเกิดรอยแผล และในทศวรรษ 2530 มีความเสี่ยงอย่างแท้จริงว่าการทำเหมืองจะกัดกินภูเขาไปจนหมด ในปี พ.ศ. 2538 สมเด็จพระญาณสังวร สมเด็จพระสังฆราชในขณะนั้น ได้ทรงเคลื่อนไหวเพื่อปกป้องภูเขาแห่งนี้ และคำตอบไม่ใช่ว่ารั้ว คำตอบคือการทำให้หน้าผาที่เรียบจากการทำเหมืองนั้นเองกลายเป็นพระพุทธรูปที่ใหญ่และเป็นที่เคารพมากเสียจนไม่มีใครกล้าทำเหมืองมันอีก ช่วงเวลาได้มอบความหมายทางพระราชพิธีให้โครงการนี้ ภาพดังกล่าวสร้างขึ้นในปี พ.ศ. 2539 เพื่อเฉลิมฉลองวาระครบรอบ 50 ปี หรือกาญจนาภิเษก ของการเสด็จขึ้นครองราชย์ของพระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร รัชกาลที่ 9 พระพุทธรูปได้รับพระนามว่า พระพุทธมหาวชิรอุตตโมภาสศาสดา และเลขปี 2539 ตามพุทธศักราช หรือ ค.ศ. 1996 ถูกเขียนด้วยทองคำใต้ภาพ พร้อมกับพระนามของมัน ซึ่งคุณยังสามารถอ่านได้จากสนามหญ้าในปัจจุบัน โครงการนี้ยังอยู่ภายในความพยายามทางพระราชดำริที่กว้างกว่าในการฟื้นฟูภูมิทัศน์แห่งนี้ พื้นป่ารอบภูเขาที่เต็มไปด้วยไม้สัก กระถิน และไม้พยุงในปัจจุบัน ถูกปลูกขึ้นภายใต้โครงการปลูกป่าในพระราชดำริในช่วงต้นทศวรรษ 2530 ดังนั้นบรรยากาศสีเขียวที่ได้รับการดูแลจึงไม่ใช่เรื่องบังเอิญ ภูเขาที่เคยถูกแยกออกเป็นชิ้น ๆ เพื่อเอาหิน กลายเป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ที่ได้รับการปกป้องและโอบล้อมด้วยป่าใหม่ภายในเวลาไม่กี่ปี เรื่องราวการช่วยเหลือนี้คือครึ่งหนึ่งของเหตุผลที่คนไทยรักสถานที่แห่งนี้ และมันคุ้มค่าที่จะรู้ก่อนที่คุณจะไป เพราะจากถนน มันอาจดูเหมือนเพียงจุดถ่ายภาพธรรมดา แต่มันไม่ใช่ สำหรับผู้มาเยือนชาวไทยจำนวนมาก มันคือสถานที่ทำบุญก่อน และเป็นที่ถ่ายภาพรองลงมา
ภาพนี้ถูกสร้างขึ้นอย่างไร: เลเซอร์ ร่องหิน และทองคำ
พระพุทธรูปองค์นี้ถูกวาด ไม่ได้ถูกปั้นเป็นรูปทรงสามมิติ และวิธีที่มันถูกวาดคือส่วนหนึ่งของชื่อเสียงของมัน หลังจากเตรียมหน้าผาแล้ว คณะทำงานจากสถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าธนบุรีได้ใช้เทคโนโลยีเลเซอร์ในเดือนมกราคม พ.ศ. 2539 เพื่อฉายและนำทางแบบทั้งหมดลงบนหิน โดยทำงานด้วยเลเซอร์ที่ติดตั้งอยู่ด้านหน้าของหน้าผา เพื่อให้โครงร่างขนาดมหึมาสามารถถ่ายทอดลงบนหินได้อย่างแม่นยำในขนาดที่ภาพร่างบนนั่งร้านไม่อาจทำได้ จากนั้นคนงานได้ตัดโครงร่างลงในหินปูนเป็นร่องลึก กว้างประมาณหนึ่งฝ่ามือ และร่องเหล่านั้นถูกเติมและตกแต่งเพื่อให้เส้นอ่านเป็นสีทอง คือการฝังโมเสกทองคำลงในหิน คำบอกเล่าภาษาอังกฤษมักย่อสิ่งนี้เป็น แกะสลักด้วยเลเซอร์และปิดทอง ซึ่งสื่อลักษณะที่เห็นได้ถูกต้องแม้ว่าจะบีบอัดวิธีการก็ตาม เวอร์ชันสั้นที่ซื่อสัตย์คือ นำทางด้วยเลเซอร์ ตัดด้วยมือ และปิดทอง องค์พระเองเป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย ประทับนั่ง โดยพระหัตถ์หนึ่งทอดลงสู่พื้นดิน เป็นปางแห่งชัยชนะของพระพุทธเจ้าเหนือมารในขณะแห่งการตรัสรู้ ประทับนั่งบนฐานดอกบัวที่สูง รูปแบบผสมผสานความงดงามแบบสุโขทัยเข้ากับสัมผัสแบบล้านนาทางภาคเหนือ ทั้งพระพักตร์รูปไข่ที่เรียบ อุษณีษะรูปเปลวไฟบนพระเศียร พระกรรณที่ยาว และสังฆาฏิที่วาดเป็นเส้นสะอาดไม่กี่เส้นพาดพระอุระ เนื่องจากภาพทั้งหมดเป็นเพียงเส้น โดยไม่มีการแรเงาและไม่มีสีอื่นนอกจากสีทองของเส้นเอง มันจึงอ่านได้ชัดเจนในแทบทุกสภาพแสง ในแสงแดดเที่ยงที่แรง มันอาจดูแบนและซีด ในแสงเช้าหรือแสงบ่ายแก่ เมื่อแสงอาทิตย์สาดเฉียงข้ามหน้าผาและทองคำจับแสง มันจะเรืองรอง ความแตกต่างนั้นคือเหตุผลที่ดีที่สุดเพียงข้อเดียวในการจัดเวลาการเยือนของคุณ และเราจะกลับมาพูดถึงมันอีกด้านล่าง
การเยือนจริงเป็นอย่างไร
ที่นี่ไม่มีสำนักงานขายบัตร ไม่มีคิวที่ประตู และไม่มีการปีนเขา คุณมาถึงลานจอดรถริมถนนท้องถิ่นในนาจอมเทียน เดินไม่กี่นาทีบนพื้นราบ และออกมาสู่สนามหญ้าและพื้นที่ชมวิวที่กว้างและได้รับการดูแลอย่างเรียบร้อยซึ่งหันหน้าเข้าหาหน้าผา พระพุทธรูปเติมเต็มสายตาของคุณ มีพื้นที่ศาลเจ้าเล็ก ๆ ที่ผู้มาเยือนชาวไทยจุดธูป ถวายดอกไม้ และทำบุญ และมีจุดร่มรื่นและม้านั่งที่ขอบพื้นที่ คุณไม่สามารถเดินเข้าไปถึงหน้าผาหรือปีนภูเขาได้ เพราะภาพได้รับการปกป้อง และคุณชมมันข้ามพื้นที่ ซึ่งนั่นเป็นระยะที่ถูกต้องอยู่แล้ว เพราะหากใกล้กว่านี้ คุณจะเห็นเพียงร่องและหิน แต่จากสนามหญ้า คุณจะเห็นองค์พระ ผู้มาเยือนส่วนใหญ่ใช้เวลาระหว่างยี่สิบนาทีถึงสี่สิบห้านาที ช่างภาพอยู่นานกว่า รอให้เมฆเคลื่อนหรือแสงอ่อนลง ครอบครัวขยายการเยือนออกไปด้วยเครื่องดื่มและของว่างจากแผงเล็ก ๆ ใกล้ลานจอดรถ บางครั้งมีการแสดงนาฏศิลป์และวัฒนธรรมบนพื้นที่ในวันพิเศษ และในวันพระและเทศกาล สนามหญ้าอาจคึกคักไปด้วยครอบครัวชาวไทยนานก่อนที่รถทัวร์จะมาถึง ในทางตรงกันข้าม ในเช้าวันธรรมดาทั่วไป คุณอาจมีช่วงเวลาเงียบยาว ๆ เกือบเป็นของคุณเพียงคนเดียว มีเพียงเสียงนกจากป่าที่ปลูกใหม่ และพระภิกษุเป็นครั้งคราวที่เดินข้ามพื้นที่ จงมองหาลิงที่พื้นที่แห่งนี้มีชื่อเสียงด้วย เพราะพวกมันอาศัยอยู่รอบภูเขาเป็นจำนวนมาก จงชื่นชมพวกมันจากระยะไกล อย่าให้อาหารพวกมัน และเก็บอาหารและขวดที่หลวมไว้ในกระเป๋าของคุณ
เพื่อนบ้าน: ทำให้มันเป็นทริปครึ่งวัน
เขาชีจรรย์ให้รางวัลแก่การรวมสถานที่ เพราะโดยตัวเองมันเป็นจุดแวะสั้น ๆ และเพื่อนบ้านของมันดีอย่างแท้จริง ห่างออกไปห้านาทีคือวัดญาณสังวรารามวรมหาวิหาร หรือวัดญาณ ซึ่งเป็นพระอารามหลวงขนาดใหญ่ที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2519 ภายใต้พระบรมราชูปถัมภ์ของรัชกาลที่ 9 และเกี่ยวข้องอย่างใกล้ชิดกับสมเด็จพระสังฆราชองค์เดียวกันผู้ทรงช่วยเหลือภูเขาพระพุทธ พื้นที่ของวัดมีเนื้อที่หลายร้อยไร่ของสวน ทะเลสาบ และศาลาในรูปแบบไทย จีน อินเดีย และแม้แต่ชาเลต์แบบสวิส พร้อมเจดีย์บนยอดเขาที่คุณสามารถปีนขึ้นไปเพื่อชมวิวกลับมายังเขาชีจรรย์และออกไปสู่ทะเล การเข้าพื้นที่วัดนั้นฟรี โดยแต่งกายครอบคลุมไหล่และเข่า และมันคือคู่ที่เหมาะสมที่สุด คือพระพุทธรูปบนหน้าผาในตอนเช้า จากนั้นคือความเงียบของวัดญาณขณะที่วันยังเย็นอยู่ ภายในบริเวณวัดญาณ อย่าพลาดวิหารเซียน หรืออเนกกุศลศาลา ซึ่งเป็นวิหาร-พิพิธภัณฑ์จีนที่สร้างในปี พ.ศ. 2530 เพื่อถวายแด่รัชกาลที่ 9 เต็มไปด้วยศิลปะและโบราณวัตถุจีน รวมถึงนักรบดินเผาและงานแกะสลักที่ประณีต โดยมีค่าเข้าเล็กน้อย มันคือหนึ่งในคอลเล็กชันที่น่าประหลาดใจที่สุดในแถบพัทยา และรถทัวร์ส่วนใหญ่ข้ามมันไป ซึ่งทำให้มันยังคงสงบ จากนั้นขึ้นอยู่กับฤดูกาลและพลังของคุณ วงเส้นทางใต้เดียวกันนี้ยังมีสวนนงนุชพัทยา ซึ่งเราเคยกล่าวถึงในคู่มือเฉพาะของมัน ซึ่งเป็นครึ่งวันเต็มด้วยตัวมันเอง และย่านไร่องุ่นรอบซิลเวอร์เลค ซึ่งอยู่ตรงข้ามเขาชีจรรย์ ที่ซึ่งร้านอาหารและวิวทะเลสาบยังคงเป็นจุดแวะอาหารกลางวันที่น่ารื่นรมย์แม้แต่สำหรับผู้ขับรถที่ไม่ได้ชิมไวน์ ลำดับที่สมเหตุสมผลคือเขาชีจรรย์ก่อน ในเวลาเปิด เพื่อแสง จากนั้นวัดญาณและวิหารเซียน ต่อด้วยอาหารกลางวัน และสวนนงนุชเฉพาะเมื่อคุณมีเวลาทั้งวันเท่านั้น เพราะการเร่งชมสวนให้พอดีกับรายการตรวจสอบคือความผิดพลาดเพียงข้อเดียวที่ทุกคนทำในมุมนี้ของชลบุรี
รายละเอียดเชิงปฏิบัติ: เวลาเปิด ค่าเข้า การแต่งกาย และความเคารพ
เขาชีจรรย์เปิดทุกวันในช่วงเวลากลางวัน โดยแหล่งข้อมูลระบุพื้นที่ตั้งแต่ราว 6.00 น. ถึง 18.00 น. โดยการท่องเที่ยวแห่งประเทศไทยระบุ 8.00 น. ถึง 18.00 น. ดังนั้นจงวางแผนการเยือนในเวลากลางวันและอย่ามาถึงโดยคาดหวังการแสดงยามเย็น ภาพนี้ไม่ได้ถูกส่องไฟเป็นสถานที่ท่องเที่ยวยามค่ำคืน การเข้าชมฟรีสำหรับทุกคน ทั้งชาวไทยและชาวต่างชาติ และที่จอดรถฟรี มีกล่องบริจาคใกล้ศาลเจ้าสำหรับผู้มาเยือนที่ต้องการมีส่วนร่วมในการดูแลรักษา และการบริจาคเล็กน้อยเป็นสิ่งที่มีน้ำใจและเป็นธรรมเนียมที่ควรทำในสถานที่ที่คนไทยถือว่าศักดิ์สิทธิ์ ไม่จำเป็นต้องจองและไม่มีอะไรต้องสำรองไว้ แต่งกายเหมือนที่คุณแต่งไปวัด เพราะสถานที่แห่งนี้ถูกถือเช่นนั้น คือครอบคลุมไหล่และเข่า ถอดหมวกเมื่อเข้าใกล้ศาลเจ้า พูดเสียงเบาใกล้ผู้ที่กำลังสวดมนต์ และอย่าปีนขึ้นโครงสร้างหรือโพสท่าที่ไม่เคารพกับองค์พระ ไม่ว่าจะเป็นการหันหลังเพื่อถ่ายเซลฟี่ที่ทำให้เท้าของคุณหรือท่าเล่นสนุกอยู่ตรงกับภาพ และไม่ใช้โดรนโดยไม่ได้รับอนุญาต การถ่ายภาพจากสนามหญ้าได้รับการต้อนรับและสนับสนุน ทุกคนทำกัน จงนำน้ำและหมวกมาด้วย เพราะสนามหญ้าเปิดโล่งและมีร่มเงาเล็กน้อยในช่วงกลางวัน และนำธนบัตรย่อยมาหากคุณต้องการเครื่องดื่มหรือช่อดอกไม้ถวายจากแผงต่าง ๆ แทนที่จะคาดหวังเครื่องรูดบัตรที่ศาลเจ้าในชนบท
การเดินทางจากพัทยาและจอมเทียน
เขาชีจรรย์ตั้งอยู่ในตำบลนาจอมเทียน อำเภอสัตหีบ ราวยี่สิบกิโลเมตรทางใต้ของพัทยากลาง และน้อยกว่านั้นเล็กน้อยจากจอมเทียน นอกถนนสุขุมวิทโดยเลี้ยวเข้าถนนท้องถิ่นที่มีป้ายบอกทางไปเขาชีจรรย์และวัดญาณ ไม่มีรถโดยสารสาธารณะที่ใช้งานได้จริงไปถึงประตู ดังนั้นเกือบทุกคนมาโดยรถยนต์ แท็กซี่ แอปเรียกรถ หรือทัวร์ โดย Grab หรือ Bolt จากพัทยากลาง การเดินทางใช้เวลาราวสามสิบนาทีในการจราจรปกติ จงตรวจสอบค่าโดยสารในแอปในวันนั้น และขอให้คนขับรอหรือจองขากลับในแอปจากลานจอดรถ เพราะแท็กซี่ที่ผ่านไปมาที่สถานที่นั้นเองมีน้อย โดยรถเช่าหรือรถของคุณเอง มันคือการขับขี่ที่ง่ายที่สุดในคู่มือนี้ คือสุขุมวิทมุ่งใต้ ทำตามป้ายท่องเที่ยวสีน้ำตาล และจอดรถฟรีที่พื้นที่ ผู้ขี่รถจักรยานยนต์ก็ทำเช่นกัน แต่สุขุมวิทเป็นทางหลวงที่รถวิ่งเร็ว ดังนั้นจงไปแต่เช้า ขี่อย่างมั่นคง และถือว่ามันเป็นทริปตอนเช้า ไม่ใช่ทริปหลังฟ้ามืด ส่วนทัวร์ เขาชีจรรย์แทบจะถูกรวมกับวัดญาณ วิหารเซียน หรือสวนนงนุชเสมอในวงรอบครึ่งวันหรือเต็มวัน ซึ่งสะดวก แต่ตารางทัวร์แทบไม่เคยให้สนามหญ้าที่เช้าตรู่ เป็นสีทอง และว่างเปล่าแก่คุณ ซึ่งเป็นเวอร์ชันที่ดีที่สุดของสถานที่แห่งนี้ หากทำได้ จงไปเองและไปเป็นสิ่งแรก
เวลาที่ดีที่สุดในการมา และบทสรุปของเรา
เวลาที่ดีที่สุดคือเช้าวันธรรมดาเมื่อพื้นที่เปิด ในฤดูหนาวตั้งแต่พฤศจิกายนถึงกุมภาพันธ์ เมื่ออากาศปลอดโปร่งและเส้นทองคำถ่ายภาพได้คมชัดที่สุด ช่วงบ่ายแก่หลังราวสี่โมงเย็นเป็นหน้าต่างที่ดีรองลงมา คือแสงที่นุ่มกว่า ความร้อนที่คลายลง และหน้าผาที่เรืองรองขณะที่ดวงอาทิตย์ลับลง ช่วงกลางวันเป็นเวอร์ชันที่อ่อนที่สุด คือแสงที่แรงทำให้งานเส้นแบนราบ ความร้อนจริงบนสนามหญ้าที่ไม่มีร่มเงา และโอกาสสูงสุดที่จะต้องแบ่งปันวิวกับกลุ่มทัวร์หลายกลุ่มพร้อมกัน ในฤดูฝน สนามหญ้าจะเขียวที่สุดและป่ารอบภูเขาจะชุ่มชื้น แต่เช้าที่เทาและฝนหยดจะพรากสีทองไป หากบัตรเดินทางมาพื้นที่ของคุณยืดหยุ่นได้ จงเลือกเช้าที่แห้ง บทสรุปของเรานั้นเรียบง่าย เขาชีจรรย์ไม่ใช่ที่เที่ยวเต็มวันและไม่ได้แสร้งว่าเป็นเช่นนั้น มันคือหนึ่งในสถานที่ชมฟรีที่ยอดเยี่ยมของชายฝั่งตะวันออก คือพระพุทธรูปขนาดเท่าตึกระฟ้าที่วาดด้วยทองคำบนภูเขาที่ได้รับการช่วยเหลือ พร้อมเรื่องราวทางพระราชวงศ์ ป่าที่กำลังเติบโตกลับมารอบ ๆ มัน และสถานที่เที่ยววัดที่ดีที่สุดสองแห่งของแถบพัทยาที่อยู่ห่างออกไปห้านาที จงมาแต่เช้า ยืนบนสนามหญ้า อ่านปีทองคำใต้ฐานดอกบัวขององค์พระ จากนั้นเดินชมวัดญาณในอากาศเย็น มีเพียงไม่กี่ครึ่งชั่วโมงในประเทศไทยที่มอบขนาด ความเงียบ และความหมายมากมายเช่นนี้โดยไม่มีค่าเข้าเลย และการรู้ว่าหน้าผานี้เคยถูกขุดทำเหมืองไป และปัจจุบันได้รับการปกป้องโดยภาพที่ตัดลงไปในตัวมันเอง ทำให้การยืนอยู่ด้านหน้ารู้สึกเหมือนอย่างที่มันเป็นอย่างแท้จริง คือภูเขาที่ได้รับการช่วยเหลือด้วยการถูกทำให้ศักดิ์สิทธิ์
About the Authors
Scott and Jay Riefler run a small family condo business in Patong, Phuket, and write about living in Thailand — the costs, the places, and the everyday stuff the brochures skip — here and on their main site, Patong-Thailand.com. Pattaya is their east-coast base, and Khao Chi Chan is the sight they send anyone who wants to understand Pattaya beyond the beach: a mountain saved by a golden Buddha.
Comments
Post a Comment