Pratumnak Hill: Big Buddha, the Pattaya Viewpoint and Pattaya's Green Headland
Pratumnak Hill: Big Buddha, the Pattaya Viewpoint and Pattaya's Green Headland
There is one place in Pattaya where you can stand in the shade of a temple tree, look north over the whole curve of Pattaya Bay, turn around and look south over Jomtien, and have an eighteen-metre golden Buddha at your back while you do it. That place is Pratumnak Hill — spelled Phra Tamnak and Pratamnak on some signs, and called Khao Phra Tamnak in Thai, which means Palace Hill. It is not high, at about 98 metres it is simply the highest natural point in the city, and it is not far, sitting on the green headland between Pattaya Beach and Jomtien Beach, about two kilometres south of central Pattaya. But in a flat, fast, vertical city, this one wooded hill changes everything. It is Pattaya's viewpoint, its most important temple, its fitness park, its quietest residential streets and some of its prettiest small beaches, all stacked onto a single headland. Almost every visitor photographs the hill without knowing its name — the big red PATTAYA CITY sign is written across its slope. This guide walks the whole hill in the right order: the Big Buddha first, then the second viewpoint, the Chinese shrine garden, the park, the beaches below, and the practical detail — dress code, best hours, and how to get up there without paying for a tour to do it.
Where Pratumnak Is, and Why the Hill Feels Different
Pratumnak is the shoulder of land that separates Pattaya's two main beach worlds. North of it is Pattaya Bay: Beach Road, the malls, Bali Hai Pier and Walking Street. South of it is Jomtien, the long, calmer beach we covered in our Jomtien guide. The hill itself is a third world between them. Its roads climb and curve under trees, its sois are lined with low-rise condos, garden restaurants, coffee shops and small hotels rather than towers and bars, and the sea keeps appearing at the end of streets — now on one side, now on the other, because a headland has water all around it.
That geography explains who lives and stays here. Pratumnak has long been one of Pattaya's more residential and more upmarket pockets: long-stay Europeans, Bangkok weekenders with condos, embassy-era houses tucked into the green, and visitors who want the centre ten minutes away by baht bus but do not want to sleep in it. The Royal Cliff hotels occupy the northern cliffs, Pattaya Park and its tower stand at the southern foot, and between them the hill keeps a leafy, almost village calm that survives even in high season. Come up here early in the morning and you will share the roads with runners, dog-walkers and monks, not tour groups. That calm is the hill's real luxury, and it costs nothing.
Two different summits matter, and visitors constantly confuse them, so fix this before you go. The Big Buddha — Wat Phra Yai, also written Wat Khao Phra Yai — stands on the hill's temple terrace, reached by its famous naga staircase. The Pattaya Viewpoint, often signed Khao Pattaya View Point, is a separate terrace on the same hill system, by the navy radio station and the monument to Admiral Prince Abhakara Kiartivongse, the Prince of Chumphon, regarded as the father of the modern Thai navy. They are a short drive or a longer walk apart, they look over slightly different arcs of coast, and a proper hill visit does both. The PATTAYA CITY sign has its own lower viewpoint again near Bali Hai. Think of the hill as three lookouts and a temple sharing one green roof, and the map in your head will never tangle again.
Pattaya Condo — Book Direct & Save 20% at phvcondo.com/pattaya
The Big Buddha at Wat Phra Yai
The temple came first, when there was barely a Pattaya to look at. Wat Phra Yai was founded in the 1940s, when Pattaya was a fishing village, on a hilltop that sailors could see from the sea. Its great image — formally Phra Phuttha Sukhothai Walai Chonlathan, known to everyone as Luang Pho Yai, the Big Buddha — was built in 1977, in brick and concrete finished in gold, seated in meditation and facing out over the Gulf. At about eighteen metres high it is the largest Buddha image in the region, and the claim that you can see it from far out at sea is not brochure talk: on a clear day the gold figure shows through the treeline from the Koh Larn ferry, from Jomtien beach and from half the high floors in the city.
The golden Big Buddha at Wat Phra Yai, Pratumnak Hill, Pattaya — photo: RichardUK2014, Wikimedia Commons, CC BY-SA 3.0
Up close, the terrace is more than the one big figure. Around the main Buddha stand smaller Buddha images for the days of the week, in the Thai tradition where your day of birth carries its own posture and blessing — Thai visitors often make merit first at their own birth-day Buddha, and it is a gentle way into understanding the place if you find yours. There are pavilions, bells, offering stands with lotus buds and incense, and a constant quiet traffic of real worship: schoolchildren on an outing, families with grandparents, taxi drivers stopping between fares. This is a working temple that tourists are welcomed into, not a monument that worshippers are squeezed around, and the difference matters for how you behave here — voices low, phones down during prayer, and never climb, pose on or point your feet at any Buddha image.
The view from the terrace edge earns its own paragraph. From the platform you look out over rooftops and treetops to the sea in two directions: the bay and the city towers to the north and east, and the start of the Jomtien coast to the south, with Koh Larn sitting offshore. It is not the full postcard panorama — that belongs to the viewpoint terrace described below — but it is a finer, quieter view, framed by temple roofs and trees, and in the early morning, with mist still on the water, it is the more beautiful of the two. Entry to Wat Phra Yai is free. Donations are welcome in the boxes and go to the temple's upkeep, but nobody will ask, check or charge at a gate, whatever anyone at the roadside may suggest.
Up the Naga Staircase
Every good temple has an approach that prepares you, and Wat Phra Yai's is the photograph most visitors actually take home. From the car park and the small shops at the foot, a wide, steep staircase climbs straight to the terrace — and its handrails are two great golden nagas, the mythical multi-headed serpents of Thai and Hindu tradition, whose bodies unroll down the whole flight and whose seven-headed hoods rear up at the bottom step. The Big Buddha sits perfectly centred at the top of the axis, so as you climb, the figure grows in the frame above the serpent rails, and by the last steps it fills your view entirely. It is theatre, engineering and devotion in one straight line, and it works on everybody.
The naga staircase at Wat Khao Phra Yai, Pratumnak Hill — photo: Ruslik0, Wikimedia Commons, CC BY-SA 4.0
Practically: the climb is short but genuinely steep, and in the midday heat it is a workout, which is one more reason the locals come early. There is no lift and no alternative step-free route to the main terrace that a visitor should count on, so anyone with knees or lungs to protect should take it slowly, use the naga rail, and rest on the landings — the view rewards every pause anyway. Wear shoes you can slip off easily, because footwear comes off at the shrine areas on the terrace, and the stone underfoot can be hot by noon — socks are a quietly clever idea. At the foot of the stairs, stalls sell flowers, incense, cold drinks and the usual temple-fair mix; prices are small, change is appreciated, and buying your lotus buds here rather than bringing them is part of how the hill feeds its own small economy.
The Second Summit: Pattaya Viewpoint, the Prince, and the Sign
A few minutes away on the same hill, the Khao Phra Tamnak viewpoint terrace gives you the view the Big Buddha terrace only promises: the full crescent of Pattaya Bay in one sweep, from Bali Hai Pier and its lighthouse below, around Beach Road's tower line, to Naklua at the far northern end — with Koh Larn on the horizon and the speedboats drawing white lines underneath you. This is the classic Pattaya postcard, the one printed on a thousand tour leaflets, and seeing it in person explains the city's shape better than any map: a single bay, a single beach road, everything else behind. Come at about half past six in the evening and you get the second show, when the sky goes orange, the sign lights up and the bay turns into a necklace of lights.
The terrace shares its summit with two landmarks worth a respectful minute. The monument to Admiral Prince Abhakara Kiartivongse, Prince of Chumphon, stands here because this hill carries the Thai Navy's radio station — Sor Tor Ro 5 — and sailors and their families come to pay respects to the prince who built the modern navy; you will see offerings and navy uniforms among the tourists. Just below and around the summit sit Wat Khao Phra Bat, a smaller temple, and the terraces from which the big PATTAYA CITY letters — red PATTAYA, white city — are best photographed close up. The sign viewpoint, reached from the Bali Hai side, is the one viewpoint the big tour buses largely skip, which makes it the quietest of the three outside sunset hour. The viewpoint area is generally open through the day into the evening, roughly 7 AM to 10 PM, and like the temple, it is free.
View from the Big Buddha hill over the coast toward Jomtien — photo: Ruslik0, Wikimedia Commons, CC BY-SA 4.0
Wang Sam Sien and the Park at the Foot of the Hill
On the road up to the Big Buddha, most drivers pass a set of tall golden gates without stopping — and miss one of the hill's strangest and most charming corners. Behind them is Wang Sam Sien, a Chinese shrine garden dedicated to Confucius and to Guan Yin, the goddess of mercy, filled with statues of figures from Chinese history and folklore set among ponds, pavilions and clipped trees. It was built as a place of Chinese devotion and teaching in a city that has always had a deep Chinese-Thai community, and it makes a peaceful, slightly surreal counterweight to the Thai temple above it: two great traditions sharing one hillside, five minutes apart. Allow twenty unhurried minutes, more if you read the stories as you go.
The entrance to Wang Sam Sien, the Chinese shrine garden on the Big Buddha road — photo: Ruslik0, Wikimedia Commons, CC BY-SA 4.0
At the northern foot of the hill, Chaloem Phrakiat Park spreads out over roughly six acres of gardens at the start of the viewpoint road. The park was created to mark King Bhumibol Adulyadej's sixtieth birthday on 5 December 1988, and today it is the hill's fitness ground: an exercise circuit, flowering plantings, shaded paths and a steady morning population of runners, tai chi groups and elderly Pattaya doing its stretches. If you are staying on the hill for a month, this park, plus the climb to the Buddha as your stair machine, is a complete free gym with a sea view. It is also the gentlest way to start a hill day with children — run them around the park first, temple second, ice cream from the stalls third, in an order every Thai family here already knows.
Below the Temple: Pratumnak and Cozy Beaches
A headland is not only lookouts; it has a shoreline too, and Pratumnak's western foot hides the small coves that many regulars rate above both main beaches. Pratumnak Beach itself and the little bay everyone calls Cozy Beach sit below the cliffs at the end of the hill's western sois — short stretches of sand with deckchairs, small restaurants and swimming that feels village-scale after the two big beaches. The water here shares the mainland Pattaya caveat from our Jomtien guide — pleasant on calm dry-season mornings, cloudier after heavy rain — and for guaranteed clear water the Koh Larn ferry from Bali Hai, at the hill's northern foot, remains the answer. But for a late-afternoon swim ten minutes' walk from your condo, followed by grilled seafood as the lights come on across the bay, these coves are hard to beat, and they are the reason the hill's residents quietly believe they have the best of the city.
Staying on the hill puts all of this on your doorstep. Pratumnak's condo buildings and small hotels run from simple studios inland to sea-view towers on the cliff streets, generally at prices between Jomtien and the centre for comparable rooms, with the hill itself as the premium you are paying for: quieter nights, greener streets, air that moves. The trade-off is the slope — you will ride baht buses, Bolt or Grab more and stroll to nightlife less — and for most long-stay visitors that trade is the entire point. Daily life is well supplied on the hill's edges: convenience stores, cafés and laundry on the main sois, the markets and supermarkets of Jomtien and South Pattaya a short ride either way, and immigration, hospitals and the big malls all within the usual Pattaya distances.
Getting Up the Hill, Dress, and the Best Hours
There is no fixed-route baht bus over the summit, so plan the last climb as its own small journey. From central Pattaya or Jomtien, ride the regular baht bus to the hill's foot — South Pattaya, Bali Hai or the Thappraya Road junction — then take a motorbike taxi, a Bolt or Grab car, or a chartered songthaew up the temple road; agree any charter price before you ride, as always off-route. Taxis and ride-hailing cars from the centre take about ten to fifteen minutes in ordinary traffic. Driving yourself, the roads up are signed for Wat Phra Yai and the viewpoint from both the Pattaya and Jomtien sides, and there is parking at the foot of the naga stairs and near the viewpoint — tight at sunset on weekends, easy at seven in the morning, which is when you should be there anyway.
Dress for a temple, not a beach, because the hill's headline stop is a place of worship: shoulders and knees covered, no beachwear on the terrace, hats off inside shrine buildings and shoes off where the signs and the shoe racks tell you. If you arrive under-dressed, sarongs can usually be borrowed or bought cheaply at the foot of the stairs — but arriving ready is more respectful and saves the negotiation. The best hours are no secret: 7 to 9:30 AM for cool air, soft light on the gold, monks chanting and the terrace almost to yourself; and the last hour before sunset for the viewpoint, accepting the crowd as part of the show. Midday still works — the statue does not move — but you will climb in full heat and photograph in hard light, so carry water and take the stairs like a local: slowly, in the shade of the naga where there is any.
A Half-Day on the Hill, and Our Verdict
Put together, the hill makes Pattaya's best free half-day, and it sequences itself. Start at Chaloem Phrakiat Park or straight at the temple by eight, climb the nagas while the stone is cool, spend unhurried time on the Big Buddha terrace and find your birth-day Buddha. Stop at Wang Sam Sien on the way down, then cross to the viewpoint terrace for the full bay panorama late in the morning, or save that terrace for sunset and go down to Cozy Beach for a swim and lunch instead. Finish either way with seafood at the beach stalls and the baht bus home. Total necessary spending: your transport, your offerings and your lunch. Total possible spending on tickets: zero baht, because there are none.
Our verdict is simple. People who think Pattaya is only its nightlife have never climbed its hill. Pratumnak is where the city keeps its temple, its postcard, its park and its quietest streets — the evidence, all in one green headland, that this coast was a place of worship and of fishermen long before it was a resort, and that it still is underneath. Whether you come for merit, for photographs, for the run at dawn or for the sunset over the bay, come early, dress kindly, and give the hill a whole morning. It returns the favour every time.
— ภาษาไทย —
เขาพระตำหนัก: พระใหญ่ จุดชมวิวพัทยา และแหลมสีเขียวของพัทยา
มีสถานที่แห่งหนึ่งในพัทยาที่คุณสามารถยืนอยู่ใต้ร่มไม้ของวัด มองไปทางเหนือเห็นโค้งอ่าวพัทยาทั้งอ่าว แล้วหันกลับมามองไปทางใต้เห็นหาดจอมเทียน โดยมีพระพุทธรูปทองคำสูงสิบแปดเมตรอยู่ด้านหลัง นั่นคือเขาพระตำหนัก ซึ่งป้ายบางแห่งสะกดเป็นภาษาอังกฤษต่างกันไป ชื่อภาษาไทยแปลว่า "เขาพระตำหนัก" ตามพระตำหนักที่เคยอยู่บนเขาแห่งนี้ เขาแห่งนี้ไม่สูงนัก สูงราว 98 เมตร เป็นเพียงจุดธรรมชาติที่สูงที่สุดของเมือง และไม่ไกลเลย ตั้งอยู่บนแหลมสีเขียวระหว่างหาดพัทยากับหาดจอมเทียน ห่างจากใจกลางพัทยาไปทางใต้ประมาณสองกิโลเมตร แต่ในเมืองที่ราบ เร็ว และเต็มไปด้วยอาคารสูง เนินเขาเขียวเพียงลูกเดียวนี้เปลี่ยนทุกอย่าง เพราะมันคือทั้งจุดชมวิวของพัทยา วัดที่สำคัญที่สุด สวนออกกำลังกาย ถนนที่อยู่อาศัยที่เงียบที่สุด และชายหาดเล็ก ๆ ที่สวยที่สุดบางแห่งของเมือง รวมกันอยู่บนแหลมเดียว นักท่องเที่ยวเกือบทุกคนถ่ายภาพเนินเขานี้โดยไม่รู้ชื่อของมัน เพราะตัวอักษรสีแดงใหญ่คำว่า PATTAYA CITY เขียนอยู่บนลาดเขานั่นเอง คู่มือนี้จะพาเดินทั้งเนินเขาตามลำดับที่ถูกต้อง เริ่มจากพระใหญ่ ไปจุดชมวิวแห่งที่สอง ศาลเจ้าจีน สวนสาธารณะ ชายหาดด้านล่าง และรายละเอียดเชิงปฏิบัติ ทั้งเรื่องการแต่งกาย เวลาที่ดีที่สุด และวิธีขึ้นไปโดยไม่ต้องซื้อทัวร์
พระตำหนักอยู่ที่ไหน และทำไมบรรยากาศจึงต่างออกไป
พระตำหนักคือไหล่แผ่นดินที่กั้นโลกชายหาดสองโลกของพัทยาออกจากกัน ทางเหนือคืออ่าวพัทยา ทั้งถนนเลียบหาด ห้างสรรพสินค้า ท่าเรือแหลมบาลีฮาย และถนนคนเดิน ส่วนทางใต้คือจอมเทียน ชายหาดยาวและสงบกว่าที่เราเคยเขียนถึงในคู่มือจอมเทียน ตัวเนินเขาเองคือโลกที่สามระหว่างสองโลกนั้น ถนนของมันไต่และโค้งอยู่ใต้ร่มไม้ ซอยต่าง ๆ เรียงรายด้วยคอนโดอาคารเตี้ย ร้านอาหารในสวน ร้านกาแฟ และโรงแรมเล็ก ๆ แทนที่จะเป็นตึกสูงและบาร์ และทะเลจะปรากฏที่ปลายถนนอยู่เรื่อย ๆ เดี๋ยวด้านหนึ่ง เดี๋ยวอีกด้านหนึ่ง เพราะแหลมมีน้ำล้อมรอบ
ภูมิศาสตร์แบบนี้อธิบายได้ว่าใครอาศัยและพักอยู่ที่นี่ พระตำหนักเป็นย่านที่อยู่อาศัยและค่อนข้างมีระดับของพัทยามายาวนาน ทั้งชาวยุโรปที่พักระยะยาว คนกรุงเทพฯ ที่มีคอนโดไว้พักสุดสัปดาห์ และผู้มาเยือนที่อยากอยู่ห่างจากใจกลางเมืองเพียงสิบนาทีโดยรถสองแถว แต่ไม่ต้องการนอนท่ามกลางความคึกคักนั้น โรงแรมรอยัล คลิฟฟ์ตั้งอยู่บนหน้าผาด้านเหนือ ส่วนพัทยาปาร์คและหอคอยของมันอยู่เชิงเขาด้านใต้ และระหว่างสองจุดนั้น เนินเขายังคงความสงบแบบร่มไม้ เกือบเหมือนหมู่บ้าน ซึ่งอยู่รอดแม้ในฤดูท่องเที่ยวสูงสุด หากขึ้นมาตอนเช้าตรู่ คุณจะได้ใช้ถนนร่วมกับนักวิ่ง คนจูงสุนัข และพระสงฆ์ ไม่ใช่กรุ๊ปทัวร์ ความสงบนั้นคือความหรูหราที่แท้จริงของเนินเขานี้ และมันไม่ต้องเสียเงินเลย
มียอดเขาสองแห่งที่สำคัญ และนักท่องเที่ยวมักสับสนกันอยู่เสมอ จึงควรทำความเข้าใจก่อนไป แห่งแรกคือพระใหญ่ ที่วัดพระใหญ่ หรือวัดเขาพระใหญ่ ตั้งอยู่บนลานวัดบนเนินเขา ขึ้นไปตามบันไดนาคอันโด่งดัง ส่วนจุดชมวิวพัทยา ซึ่งมักมีป้ายว่า Khao Pattaya View Point คือลานอีกแห่งหนึ่งบนระบบเนินเขาเดียวกัน ใกล้สถานีวิทยุของกองทัพเรือและอนุสาวรีย์ของพลเรือเอก พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงชุมพรเขตอุดมศักดิ์ ผู้ได้รับการยกย่องว่าเป็นพระบิดาแห่งกองทัพเรือไทยสมัยใหม่ ทั้งสองแห่งอยู่ห่างกันเพียงขับรถไม่กี่นาที หรือเดินนานกว่านั้นเล็กน้อย และมองเห็นชายฝั่งคนละโค้งกัน การเที่ยวเนินเขาที่สมบูรณ์ต้องไปทั้งสองแห่ง ส่วนป้าย PATTAYA CITY ก็มีจุดชมวิวด้านล่างของตัวเองใกล้อ่าวบาลีฮายอีกแห่งหนึ่ง จงมองเนินเขานี้เป็นจุดชมวิวสามแห่งและวัดหนึ่งวัดที่อยู่ร่วมหลังคาสีเขียวเดียวกัน แล้วแผนที่ในหัวของคุณจะไม่สับสนอีกเลย
พระใหญ่ที่วัดพระใหญ่
วัดแห่งนี้มาก่อน ในยุคที่แทบยังไม่มีพัทยาให้มอง วัดพระใหญ่ก่อตั้งในทศวรรษ 1940 เมื่อพัทยายังเป็นหมู่บ้านชาวประมง บนยอดเขาที่ชาวเรือมองเห็นได้จากทะเล พระพุทธรูปองค์ใหญ่ของวัด มีนามอย่างเป็นทางการว่า พระพุทธสุโขทัยวลัยชลทาน แต่ทุกคนรู้จักในชื่อหลวงพ่อใหญ่ สร้างขึ้นในปี พ.ศ. 2520 ด้วยอิฐและคอนกรีตปิดทอง ประทับนั่งสมาธิหันหน้าออกสู่อ่าวไทย ด้วยความสูงราวสิบแปดเมตร จึงเป็นพระพุทธรูปที่ใหญ่ที่สุดในภูมิภาคนี้ และคำกล่าวที่ว่ามองเห็นได้จากกลางทะเลนั้นไม่ใช่คำโฆษณาเกินจริง เพราะในวันที่อากาศแจ่มใส องค์พระสีทองจะปรากฏผ่านแนวต้นไม้ให้เห็นจากเรือเฟอร์รี่ไปเกาะล้าน จากหาดจอมเทียน และจากชั้นสูงของอาคารครึ่งเมือง
เมื่อขึ้นไปใกล้ ๆ ลานวัดมีอะไรมากกว่าพระองค์ใหญ่เพียงองค์เดียว รอบองค์พระประธานมีพระพุทธรูปประจำวันเกิดตามประเพณีไทย ซึ่งวันเกิดของแต่ละคนมีปางและคำอวยพรของตนเอง ผู้มาเยือนชาวไทยมักทำบุญที่พระประจำวันเกิดของตนก่อน และนี่เป็นวิธีที่นุ่มนวลในการทำความเข้าใจสถานที่แห่งนี้ หากคุณค้นหาวันเกิดของตัวเองเจอ รอบ ๆ ยังมีศาลา ระฆัง แท่นถวายดอกบัวและธูป และผู้คนที่มาสักการะจริง ๆ อย่างไม่ขาดสาย ทั้งเด็กนักเรียนที่มาทัศนศึกษา ครอบครัวที่พาปู่ย่าตายายมา และคนขับแท็กซี่ที่แวะระหว่างรอผู้โดยสาร นี่คือวัดที่ยังใช้งานจริงและเปิดต้อนรับนักท่องเที่ยว ไม่ใช่อนุสาวรีย์ที่ต้องเบียดผู้มาสักการะเข้าไป ดังนั้นพฤติกรรมของผู้มาเยือนจึงสำคัญ พูดเสียงเบา วางโทรศัพท์ลงขณะมีผู้สวดมนต์ และอย่าปีนป่าย แสดงท่าทางบนองค์พระ หรือชี้เท้าไปยังพระพุทธรูปเป็นอันขาด
ทิวทัศน์จากขอบลานวัดสมควรได้รับย่อหน้าของตัวเอง จากลานวัด คุณจะมองออกไปเหนือหลังคาและยอดไม้เห็นทะเลทั้งสองทิศ ทั้งอ่าวและอาคารสูงของเมืองทางเหนือและตะวันออก และจุดเริ่มต้นของชายฝั่งจอมเทียนทางใต้ โดยมีเกาะล้านลอยอยู่กลางทะเล มันอาจไม่ใช่ภาพพาโนรามาเต็มรูปแบบ เพราะภาพนั้นเป็นของลานจุดชมวิวที่อธิบายไว้ด้านล่าง แต่มันคือทิวทัศน์ที่ละเอียดกว่าและเงียบกว่า กรอบด้วยหลังคาวัดและต้นไม้ และในตอนเช้าตรู่ที่ยังมีหมอกเหนือผิวน้ำ มันสวยกว่าอีกแห่งหนึ่งเสียอีก ค่าเข้าวัดพระใหญ่ฟรี เงินบริจาคในตู้ยินดีรับและใช้บำรุงวัด แต่จะไม่มีใครมาขอ มาตรวจ หรือเก็บเงินที่ประตู ไม่ว่าใครริมถนนจะกล่าวอ้างอย่างไร
ขึ้นบันไดนาค
วัดที่ดีทุกแห่งมีทางเข้าที่เตรียมใจผู้มาเยือน และของวัดพระใหญ่คือภาพถ่ายที่ผู้มาเยือนส่วนใหญ่พากลับบ้านจริง ๆ จากลานจอดรถและร้านค้าเล็ก ๆ ที่เชิงเขา บันไดกว้างและชันทอดตรงขึ้นสู่ลานวัด และราวบันไดทั้งสองข้างคือพญานาคทองคำขนาดใหญ่ สัตว์ในตำนานของประเพณีไทยและฮินดู ลำตัวทอดยาวลงมาตลอดช่วงบันได และเศียรทั้งเจ็ดชูขึ้นที่ขั้นแรก พระใหญ่ประทับอยู่ตรงกลางพอดีที่ยอดของแนวบันได ดังนั้นยิ่งคุณปีนขึ้นไป องค์พระก็ยิ่งใหญ่ขึ้นในกรอบภาพเหนือราวพญานาค และเมื่อถึงขั้นสุดท้าย องค์พระจะเต็มสายตาของคุณทั้งหมด นี่คือทั้งละคร วิศวกรรม และศรัทธาในเส้นตรงเส้นเดียว และมันใช้ได้ผลกับทุกคน
ในเชิงปฏิบัติ การปีนนั้นสั้นแต่ชันจริง และในความร้อนตอนเที่ยงมันคือการออกกำลังกาย ซึ่งคืออีกเหตุผลหนึ่งที่คนท้องถิ่นมากันแต่เช้า ไม่มีลิฟต์และไม่มีเส้นทางที่ไม่มีขั้นบันไดให้ผู้มาเยือนพึ่งพาได้สำหรับขึ้นลานหลัก ดังนั้นใครที่มีปัญหาเรื่องเข่าหรือปอดควรค่อย ๆ ขึ้น ใช้ราวพญานาคช่วย และพักตามชานบันได เพราะวิวจะตอบแทนทุกการหยุดพักอยู่แล้ว จงใส่รองเท้าที่ถอดง่าย เพราะต้องถอดรองเท้าที่บริเวณศาลาบนลานวัด และหินใต้เท้าอาจร้อนจัดเมื่อถึงตอนเที่ยง ถุงเท้าจึงเป็นความคิดที่ฉลาดอย่างเงียบ ๆ ที่เชิงบันได แผงร้านขายดอกไม้ ธูป เครื่องดื่มเย็น และของแบบงานวัดทั่วไป ราคาไม่แพงนัก โปรดเตรียมเงินย่อย และซื้อดอกบัวจากที่นี่แทนการนำมาเอง เป็นส่วนหนึ่งของวิธีที่เนินเขาแห่งนี้เลี้ยงเศรษฐกิจเล็ก ๆ ของตัวเอง
ยอดที่สอง: จุดชมวิวพัทยา พระอนุสาวรีย์ และป้ายเมือง
ห่างออกไปเพียงไม่กี่นาทีบนเนินเขาเดียวกัน ลานจุดชมวิวเขาพระตำหนักมอบทิวทัศน์ที่ลานพระใหญ่เพียงให้คำมั่นไว้ นั่นคือโค้งเต็มรูปแบบของอ่าวพัทยาในภาพเดียว จากท่าเรือแหลมบาลีฮายและประภาคารด้านล่าง วนไปตามแนวอาคารของถนนเลียบหาด จนถึงนาเกลือที่ปลายด้านเหนือสุด โดยมีเกาะล้านอยู่บนเส้นขอบฟ้าและเรือเร็วลากเส้นสีขาวอยู่เบื้องล่าง นี่คือโปสการ์ดคลาสสิกของพัทยา ภาพที่พิมพ์อยู่บนแผ่นพับทัวร์นับพัน และการเห็นด้วยตาตัวเองอธิบายรูปทรงของเมืองได้ดีกว่าแผนที่ใด ๆ ทั้งเมืองมีเพียงหนึ่งอ่าว หนึ่งถนนเลียบหาด และทุกสิ่งทุกอย่างอยู่หลังถนนเส้นนั้น หากมาตอนราวหกโมงครึ่งตอนเย็น คุณจะได้ชมการแสดงรอบที่สอง เมื่อท้องฟ้าเปลี่ยนเป็นสีส้ม ป้ายเมืองสว่างขึ้น และทั้งอ่าวกลายเป็นสร้อยคอแห่งแสงไฟ
ลานแห่งนี้ใช้ยอดเขาร่วมกับสถานที่สำคัญอีกสองแห่งที่ควรใช้เวลาด้วยความเคารพสักนาที อนุสาวรีย์ของพลเรือเอก กรมหลวงชุมพรเขตอุดมศักดิ์ ตั้งอยู่ที่นี่เพราะเนินเขานี้เป็นที่ตั้งของสถานีวิทยุของกองทัพเรือ คือสถานี ส.ทร.5 และทหารเรือกับครอบครัวของพวกเขามาสักการะพระองค์ผู้สร้างกองทัพเรือสมัยใหม่ คุณจะเห็นเครื่องสักการะและเครื่องแบบทหารเรือปะปนอยู่กับนักท่องเที่ยว ใกล้ยอดเขายังมีวัดเขาพระบาท ซึ่งเป็นวัดเล็ก ๆ และลานที่ถ่ายภาพตัวอักษร PATTAYA CITY ขนาดใหญ่ได้ใกล้ที่สุด ตัวอักษร PATTAYA สีแดง และคำว่า city สีขาว ส่วนจุดชมวิวที่ป้ายเมือง ซึ่งเข้าถึงจากฝั่งแหลมบาลีฮาย เป็นจุดชมวิวที่รถทัวร์ขนาดใหญ่ส่วนใหญ่ไม่แวะ จึงเป็นจุดที่เงียบที่สุดในสามแห่งนอกช่วงพระอาทิตย์ตก พื้นที่จุดชมวิวโดยทั่วไปเปิดตั้งแต่เช้าจนถึงตอนค่ำ ราว 07.00 น. ถึง 22.00 น. และเช่นเดียวกับวัด คือเข้าฟรี
วังสามเซียนและสวนที่เชิงเขา
บนถนนขึ้นสู่พระใหญ่ คนขับส่วนใหญ่ขับผ่านประตูทองคำสูงตระหง่านชุดหนึ่งโดยไม่หยุด และพลาดมุมที่แปลกและมีเสน่ห์ที่สุดมุมหนึ่งของเนินเขา ด้านหลังประตูนั้นคือวังสามเซียน ศาลเจ้าสวนแบบจีนที่อุทิศแด่ขงจื๊อและเจ้าแม่กวนอิม เต็มไปด้วยรูปปั้นบุคคลจากประวัติศาสตร์และนิทานพื้นบ้านจีน ท่ามกลางสระน้ำ ศาลา และต้นไม้ตัดแต่ง สถานที่แห่งนี้สร้างขึ้นเพื่อการสักการะและการสอนแบบจีน ในเมืองที่มีชุมชนจีน-ไทยอย่างลึกซึ้งมายาวนาน และมันเป็นน้ำหนักถ่วงที่สงบและเหนือจริงเล็กน้อยให้กับวัดไทยที่อยู่เหนือขึ้นไป ประเพณีอันยิ่งใหญ่สองสายอยู่ร่วมเนินเขาเดียวกัน ห่างกันเพียงห้านาที จงเผื่อเวลายี่สิบนาทีแบบไม่เร่งรีบ มากกว่านั้นหากคุณอ่านเรื่องราวไปตลอดทาง
ที่เชิงเขาด้านเหนือ สวนเฉลิมพระเกียรติแผ่ออกไปบนพื้นที่ราวหกเอเคอร์ที่จุดเริ่มต้นของถนนขึ้นจุดชมวิว สวนแห่งนี้สร้างขึ้นเพื่อเฉลิมฉลองวันเฉลิมพระชนมพรรษาครบ 60 พรรษาของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวภูมิพลอดุลยเดช เมื่อวันที่ 5 ธันวาคม พ.ศ. 2531 และปัจจุบันเป็นสนามออกกำลังกายของเนินเขา ทั้งลานอุปกรณ์ออกกำลังกาย แปลงไม้ดอก เส้นทางในร่ม และประชากรยามเช้าที่มั่นคง ทั้งนักวิ่ง กลุ่มไทเก๊ก และชาวพัทยาสูงวัยที่มายืดเส้นยืดสาย หากคุณพักอยู่บนเนินเขาเป็นเวลาหนึ่งเดือน สวนแห่งนี้ บวกกับการปีนขึ้นไปไหว้พระใหญ่แทนเครื่องบันได คือห้องออกกำลังกายฟรีที่สมบูรณ์พร้อมวิวทะเล และมันยังเป็นวิธีเริ่มต้นวันบนเนินเขากับเด็ก ๆ ที่อ่อนโยนที่สุด วิ่งเล่นในสวนก่อน ขึ้นวัดเป็นอันดับสอง และไอศกรีมจากแผงร้านเป็นอันดับสาม ตามลำดับที่ทุกครอบครัวชาวไทยที่นี่รู้จักกันดีอยู่แล้ว
ด้านล่างของวัด: หาดพระตำหนักและหาดโคซี่
แหลมไม่ได้มีเพียงจุดชมวิว แต่ยังมีชายฝั่งของมันเอง และเชิงเขาด้านตะวันตกของพระตำหนักซ่อนอ่าวเล็ก ๆ ที่ขาประจำจำนวนมากให้คะแนนเหนือกว่าชายหาดหลักทั้งสองแห่ง หาดพระตำหนักเองและอ่าวเล็ก ๆ ที่ทุกคนเรียกว่าหาดโคซี่ อยู่ใต้หน้าผาที่ปลายซอยด้านตะวันตกของเนินเขา เป็นผืนทรายสั้น ๆ ที่มีเตียงผ้าใบ ร้านอาหารเล็ก ๆ และการว่ายน้ำที่ให้ความรู้สึกแบบหมู่บ้าน หลังจากผ่านชายหาดใหญ่ทั้งสองมาแล้ว น้ำทะเลที่นี่มีข้อควรระวังแบบเดียวกับชายฝั่งแผ่นดินใหญ่ของพัทยาตามที่เราเขียนไว้ในคู่มือจอมเทียน คือเล่นได้สบายในเช้าวันที่ทะเลสงบของฤดูแล้ง และขุ่นขึ้นหลังฝนตกหนัก ส่วนน้ำใสที่รับประกันได้ เรือเฟอร์รี่ไปเกาะล้านจากแหลมบาลีฮายที่เชิงเขาด้านเหนือยังคงเป็นคำตอบ แต่สำหรับการว่ายน้ำตอนบ่ายแก่ ๆ ในระยะเดินสิบนาทีจากคอนโดของคุณ ตามด้วยอาหารทะเลย่างขณะที่แสงไฟเริ่มสว่างขึ้นทั่วทั้งอ่าว อ่าวเล็ก ๆ เหล่านี้เอาชนะได้ยาก และคือเหตุผลที่ผู้อยู่อาศัยบนเนินเขาเชื่ออย่างเงียบ ๆ ว่าพวกเขามีสิ่งที่ดีที่สุดของเมืองนี้
การพักบนเนินเขาทำให้ทุกสิ่งนี้อยู่แค่หน้าประตูของคุณ คอนโดและโรงแรมเล็ก ๆ ของพระตำหนักมีตั้งแต่สตูดิโอเรียบง่ายด้านในไปจนถึงอาคารวิวทะเลบนถนนหน้าผา โดยทั่วไปราคาอยู่ระหว่างจอมเทียนกับใจกลางเมืองสำหรับห้องคุณภาพใกล้เคียงกัน โดยสิ่งที่คุณจ่ายเพิ่มคือตัวเนินเขาเอง ทั้งคืนที่เงียบกว่า ถนนที่เขียวกว่า และอากาศที่เคลื่อนไหว ข้อแลกเปลี่ยนคือความลาดชัน คุณจะใช้รถสองแถว Bolt หรือ Grab มากขึ้น และเดินไปสถานบันเทิงยามค่ำคืนน้อยลง และสำหรับผู้พักระยะยาวส่วนใหญ่ ข้อแลกเปลี่ยนนั้นคือประเด็นทั้งหมด ชีวิตประจำวันบนขอบของเนินเขามีครบ ทั้งร้านสะดวกซื้อ คาเฟ่ และร้านซักรีดตามซอยหลัก ตลาดและซูเปอร์มาร์เก็ตของจอมเทียนและพัทยาใต้ในระยะนั่งรถสั้น ๆ ทั้งสองทิศ และสำนักงานตรวจคนเข้าเมือง โรงพยาบาล และห้างใหญ่ทั้งหมดอยู่ในระยะปกติของพัทยา
การขึ้นเขา การแต่งกาย และเวลาที่ดีที่สุด
ไม่มีรถสองแถวสายประจำวิ่งข้ามยอดเขา ดังนั้นจงวางแผนการปีนช่วงสุดท้ายให้เป็นการเดินทางเล็ก ๆ ของมันเอง จากใจกลางพัทยาหรือจอมเทียน นั่งรถสองแถวสายประจำมาลงที่เชิงเขา ทั้งพัทยาใต้ แหลมบาลีฮาย หรือแยกถนนทัพพระยา จากนั้นใช้มอเตอร์ไซค์รับจ้าง รถ Bolt หรือ Grab หรือเหมารถสองแถวขึ้นถนนวัด และตกลงราคาเหมาทุกครั้งก่อนขึ้นรถเช่นเดียวกับเส้นทางนอกสายประจำเสมอ แท็กซี่และรถเรียกผ่านแอปจากใจกลางเมืองใช้เวลาประมาณสิบถึงสิบห้านาทีในสภาพการจราจรปกติ หากขับรถเอง ถนนขึ้นเขามีป้ายบอกทางไปวัดพระใหญ่และจุดชมวิวจากทั้งฝั่งพัทยาและฝั่งจอมเทียน และมีที่จอดรถที่เชิงบันไดนาคและใกล้จุดชมวิว ซึ่งแน่นในช่วงพระอาทิตย์ตกของวันหยุดสุดสัปดาห์ แต่ง่ายมากตอนเจ็ดโมงเช้า ซึ่งเป็นเวลาที่คุณควรไปอยู่ดี
จงแต่งกายสำหรับวัด ไม่ใช่สำหรับชายหาด เพราะจุดหมายหลักของเนินเขานี้คือสถานที่สักการะ ปิดไหล่และปิดเข่า ไม่ใส่ชุดชายหาดบนลานวัด ถอดหมวกภายในอาคารศาลา และถอดรองเท้าตามป้ายและชั้นวางรองเท้าบอก หากมาถึงในชุดที่ไม่เหมาะสม โดยทั่วไปสามารถยืมหรือซื้อผ้าคลุมราคาถูกได้ที่เชิงบันได แต่การแต่งกายให้พร้อมมาตั้งแต่แรกเป็นการแสดงความเคารพมากกว่าและไม่ต้องเสียเวลาต่อรอง เวลาที่ดีที่สุดไม่ใช่ความลับ คือ 07.00 น. ถึง 09.30 น. สำหรับอากาศเย็น แสงนุ่มบนองค์พระทอง เสียงสวดมนต์ของพระ และลานวัดที่เกือบเป็นของคุณคนเดียว และชั่วโมงสุดท้ายก่อนพระอาทิตย์ตกสำหรับจุดชมวิว โดยยอมรับฝูงชนว่าเป็นส่วนหนึ่งของการแสดง ตอนเที่ยงก็ยังมาได้ องค์พระไม่ได้ย้ายไปไหน แต่คุณจะต้องปีนกลางความร้อนเต็มที่และถ่ายภาพท่ามกลางแสงแข็ง ดังนั้นจงพกน้ำดื่มและขึ้นบันไดแบบคนท้องถิ่น คือช้า ๆ ในร่มของพญานาคตรงไหนที่มีร่ม
ครึ่งวันบนเนินเขา และบทสรุปของเรา
เมื่อรวมกัน เนินเขาแห่งนี้คือครึ่งวันที่ดีที่สุดและฟรีที่สุดของพัทยา และมันเรียงลำดับของมันเอง เริ่มที่สวนเฉลิมพระเกียรติหรือตรงไปที่วัดเลยตอนแปดโมงเช้า ปีนบันไดนาคขณะที่หินยังเย็น ใช้เวลาอย่างไม่เร่งรีบบนลานพระใหญ่และค้นหาพระประจำวันเกิดของคุณ แวะวังสามเซียนระหว่างทางลง จากนั้นข้ามไปลานจุดชมวิวเพื่อชมภาพพาโนรามาของทั้งอ่าวในช่วงสาย หรือเก็บลานนั้นไว้สำหรับพระอาทิตย์ตก แล้วลงไปว่ายน้ำและกินมื้อกลางวันที่หาดโคซี่แทน ปิดท้ายทั้งสองแบบด้วยอาหารทะเลที่แผงชายหาดและรถสองแถวกลับบ้าน ค่าใช้จ่ายที่จำเป็นทั้งหมดคือค่าเดินทาง เครื่องสักการะ และมื้อกลางวันของคุณ ส่วนค่าใช้จ่ายที่เป็นไปได้ทั้งหมดสำหรับค่าตั๋วคือศูนย์บาท เพราะไม่มีตั๋วเลย
บทสรุปของเราง่ายมาก คนที่คิดว่าพัทยามีเพียงสถานบันเทิงยามค่ำคืน ไม่เคยปีนเนินเขาของมันเลย พระตำหนักคือที่ที่เมืองนี้เก็บวัดของมัน โปสการ์ดของมัน สวนของมัน และถนนที่เงียบที่สุดของมันไว้ เป็นหลักฐานรวมกันบนแหลมสีเขียวเดียว ว่าชายฝั่งนี้เคยเป็นสถานที่สักการะและของชาวประมงมานานก่อนจะเป็นรีสอร์ต และมันยังคงเป็นเช่นนั้นอยู่ข้างใต้ ไม่ว่าคุณจะมาเพื่อทำบุญ เพื่อถ่ายภาพ เพื่อวิ่งตอนรุ่งสาง หรือเพื่อพระอาทิตย์ตกเหนืออ่าว จงมาแต่เช้า แต่งกายอย่างให้เกียรติ และให้เวลากับเนินเขาแห่งนี้ตลอดทั้งเช้า แล้วมันจะตอบแทนคุณทุกครั้ง
About the Authors
Scott and Jay Riefler run a small family condo business in Patong, Phuket, and write about living in Thailand — the costs, the places, and the everyday stuff the brochures skip — here and on their main site, Patong-Thailand.com. Pattaya is their east-coast base, and Pratumnak Hill is where they go for the temple, the view and the quietest morning walk in the city.
Comments
Post a Comment