Walking Street Pattaya: A Night on Thailand's Most Famous Street
Walking Street Pattaya: A Night on Thailand's Most Famous Street
Every city has one street that everybody has heard of before they arrive, and in Pattaya that street is Walking Street. By day it is an ordinary seafront road at the southern end of Beach Road, with fishing boats at Bali Hai Pier, tour boats coming and going, and traffic rolling past. At about 6 PM the barriers go up, the cars are stopped, and the same road becomes a pedestrian-only strip of neon, music, food and people-watching that runs for about half a kilometre to the pier. Love it or leave it, you cannot claim to know Pattaya until you have walked it once after dark — slowly, with your eyes open and your wallet in a safe pocket.
Walking Street is not a single bar or a single show. It is a whole district squeezed into one straight road: go-go bars and beer bars, live-music pubs and nightclubs, seafood restaurants and street-food carts, tattoo shops, tailors, massage parlours, souvenir stalls and hotels, all lit up at once. The neon is the attraction as much as anything inside the buildings. Even visitors who never set foot in a bar come here to photograph the signs, eat something from a cart, listen to a band, and watch the crowd — and the crowd, on a good night, is a show in itself, a mix of tourists from everywhere, Thai couples on a night out, and Pattaya regulars who know every doorman by name.
Walking Street at night, Pattaya — photo: Vyacheslav Argenberg, Wikimedia Commons, CC BY 4.0
Pattaya Condo — Book Direct & Save 20% at phvcondo.com/pattaya
The Gateway and the First Ten Minutes
Start at the Beach Road end, under the big WALKING STREET sign that spans the road. This is the photograph everyone takes, and it is worth taking early, before the crowd thickens. The sign itself, lit in bright colours, marks the change from ordinary Pattaya to night Pattaya, and standing under it you can feel the street change gear: the music gets louder, the touts get friendlier, and the air fills with the smell of grilled seafood and frying oil. Walk in slowly and let the street come to you. The first hundred metres are the busiest and the pushiest, with staff outside bars inviting you in, flyers pressed into hands, and photographers offering instant pictures. A smile and a clear "no thank you" works every time, and after the first stretch the pressure drops and the street opens out.
Walking Street opens at about 6 PM, when vehicles are stopped, and the main action runs from about 7 PM until late — bars must close by the legal hour, usually around 2 AM, though some venues wind down earlier on quiet weeknights. The best hours for a first visit are 7 to 9 PM, when the lights are fully on, the bands are starting, the restaurants are full but the street is still walkable. From 10 PM onwards it is louder, busier and more adult, and after midnight it belongs to the late crowd. There is no entry fee to the street itself, and you can walk the whole length and back without spending a baht, though a drink, a snack and a tip for a street performer will make the night easier and friendlier.
What You Will Actually Find There
The bars are the street's backbone, and they come in every shape. Beer bars are open-fronted, cheap and social, with a drink in hand and a football match or a pool table to gather around. Go-go bars are the famous, adults-only venues behind frosted doors, with dancers on stage and a drink price well above the beer-bar rate — they are legal, licensed and heavily policed, and they are plainly signed, so nobody wanders into one by accident. Live-music pubs are the middle ground most first-timers enjoy most: Thai and Filipino bands playing rock, pop and old favourites, no cover charge, a cold beer, and a crowd singing along. Nightclubs sit further down the street and at the pier end, with DJs, dancing and a later, younger crowd.
Between the bars, the street feeds you. Seafood restaurants with tanks of live fish and prawns grill your choice to order, usually at prices that make you check the menu twice — always check prices for seafood and for large fish or lobster before you order, and ask the weight, as is normal in Thailand. Street carts sell grilled corn, chicken skewers, pad thai, fruit shakes, pancakes and ice cream at small prices, and a late-night pad thai from a cart, eaten standing up while the crowd flows past, is one of the best cheap meals in Pattaya. There are also Indian, Russian, Chinese and European restaurants along the street and down its side sois, so a group with different tastes can eat well within a few metres of each other.
Neon and crowds on Walking Street in 2018 — photo: Wpcpey, Wikimedia Commons, CC BY-SA 4.0
Street Food, Prices and the Art of Saying No
Walking Street runs on persuasion, and the one skill that makes the night pleasant is a friendly, firm no. Touts will invite you into bars, offer you shows, massages, tailor-made suits, boat trips and photographs. None of it is dangerous, and most of it is good-natured, but it never stops, so decide before you arrive what you want to do and say no to the rest without stopping, without arguing and without feeling rude. The Thai way — a smile, a wai if you like, "mai ao, khop khun khrap/kha" — works better than a straight face. The same goes for drink prices: ask the price of a drink before you order, check a bill before you pay it, and in a go-go bar check the price of a lady drink, which is always more than your own, before you accept one.
Cash is king on Walking Street, and small notes are best. Many bars take cards, but street carts, small stalls and touts do not, and the ATMs on the street charge a fee, so bring enough baht for the evening in your pocket and leave the cards in your room safe. A beer in a beer bar is usually the cheapest drink on the street, a cocktail or a drink in a nightclub the dearest, and a live-music pub sits happily in between. Haggle politely for souvenirs, tailors and boat trips, but never haggle over a drink you have already ordered, and never walk out mid-show without paying — the street is heavily policed and the clubs have security at every door.
Safety, Etiquette and the Rules That Keep the Night Easy
Walking Street is safer than its reputation, and most trouble comes from the same three mistakes: drinking too much, flashing cash or jewellery, and taking a stranger's invitation too far. Keep your drink in sight, watch your bag and pockets in the crowd, wear your bag across your body, and take a photo of your hotel name and a taxi receipt rather than relying on memory at 1 AM. If you drink, drink slowly, eat first, and remember the tropical heat and humidity do the damage long before the alcohol does. Couples and families are common here in the early evening, and the street is not dangerous for them, but children are best brought early, fed well and taken home before the late hours.
A few rules are worth knowing. Do not photograph dancers or staff without asking, and never photograph inside a go-go bar — phones are often collected at the door for exactly that reason. Do not touch a dancer, and do not argue with security, who are doing a job the police expect them to do. At the end of the night, walk out to Beach Road or back to Bali Hai for a taxi or a Bolt rather than taking a ride pressed on you mid-street, agree the fare before you get in, and if you are staying near Walking Street, the ten-minute walk home is often easier than the queue for a car. And if someone offers you something illegal, say no and keep walking: drug enforcement in Thailand is serious, and Walking Street is watched.
Beyond the Neon: Bali Hai, Beach Road and the Morning After
Walking Street ends at Bali Hai Pier, and that ending is part of its charm. The pier is where boats leave for Koh Larn, for snorkelling and parasailing trips, and for the sunset cruises that leave before the neon comes on. Stand at the pier at dusk and you can watch the fishing boats come in and the ferries leave, with the whole street lighting up behind you — a quieter counterpoint, and a good place to end the evening with an ice cream, away from the noise. Turn the other way in the morning and the same road is a working seafront again, with fishermen, monks on their morning round, and joggers on Beach Road, which is why regulars say you understand Pattaya only if you see Walking Street at 7 AM as well as at 10 PM.
From the pier you can also walk the other way, along the bay to Jomtien or up to Pratumnak Hill, and those walks are the reason Walking Street works as a base for a holiday, not just a night out. Stay within walking distance, use the street for dinner and music, then walk home when you have had enough. And if the neon ever feels like too much of a good thing, the quieter nightlife of Jomtien, the live-music bars of Soi Buakhao, and the night markets of Naklua are all within a short ride — and each of them is calmer on a weeknight than Walking Street is at its loudest.
A Simple Walking Street Evening, and Our Verdict
Here is the evening we recommend to a friend on their first visit. Arrive at the Beach Road gateway at about 7 PM, photograph the sign, and walk in slowly, stopping for a fruit shake or a skewer from a cart. Find a live-music pub, take a table near the front, order a beer and listen to one full set. Walk the full length to Bali Hai, looking in shop windows and saying a friendly no to everything you do not want, then walk back the other side of the street, stopping for dinner at a seafood restaurant — with prices checked first — and a second drink somewhere with a view of the flow. Leave at about 10:30 PM, when you have seen the street at its best and still have your appetite and your wallet intact.
Our verdict is simple. Walking Street is not all of Pattaya, and it is not the Pattaya we love most — that is the early morning beach, the temples and the quiet sois — but it is honestly Pattaya, the part everybody talks about, and a visitor who skips it leaves with a gap in the story. Go once, go early, go with a plan and a budget, enjoy the music, the food and the sheer neon theatre of the place, and leave before it gets late enough to make you wish you had not. The next morning, walk the same road in daylight and you will see the other Pattaya, a working fishing town underneath the glitter, and that contrast is the best souvenir the street has to offer.
— ภาษาไทย —
ถนนคนเดินพัทยา: คืนหนึ่งบนถนนที่ดังที่สุดของไทย
ทุกเมืองมีถนนหนึ่งสายที่ทุกคนรู้จักก่อนเดินทางมาถึง และของพัทยาถนนสายนั้นคือถนนคนเดิน หรือวอล์กกิ้งสตรีท ในตอนกลางวันเป็นถนนริมทะเลธรรมดาทางตอนใต้สุดของถนนเลียบหาด มีเรือประมงที่ท่าเรือแหลมบาลีฮาย และรถแล่นผ่านไปมา แต่พอประมาณหกโมงเย็น แผงกั้นจะถูกตั้งขึ้น รถยนต์ต้องหยุด และถนนสายเดียวกันกลายเป็นทางเดินเท้าที่มีแสงนีออน ดนตรี อาหาร และผู้คนเดินขวักไขว่ ยาวประมาณครึ่งกิโลเมตรจนถึงท่าเรือ ไม่ว่าคุณจะชอบหรือไม่ชอบ คุณก็ไม่อาจอ้างว่ารู้จักพัทยาได้หากยังไม่เคยเดินถนนสายนี้สักครั้งหลังพระอาทิตย์ตก ด้วยสายตาที่เปิดกว้างและกระเป๋าเงินที่เก็บไว้อย่างปลอดภัย
ประตูทางเข้าและสิบนาทีแรก
เริ่มที่ปลายถนนเลียบหาด ใต้ป้าย WALKING STREET ขนาดใหญ่ที่ทอดข้ามถนน นั่นคือภาพถ่ายที่ทุกคนต้องถ่าย และควรมาถ่ายตั้งแต่เนิ่น ๆ ก่อนฝูงชนจะหนาแน่น ป้ายไฟนี้เป็นสัญลักษณ์ของการเปลี่ยนจากพัทยาตอนปกติไปสู่พัทยายามค่ำคืน และเมื่อยืนอยู่ใต้ป้าย คุณจะรู้สึกได้ว่าถนนเปลี่ยนโหมด เสียงดนตรีดังขึ้น พนักงานตามบาร์เชิญชวนอย่างเป็นมิตร และกลิ่นอาหารทะเลย่างกับน้ำมันทอดลอยในอากาศ เดินเข้าไปช้า ๆ และปล่อยให้ถนนเข้ามาหาคุณ หนึ่งร้อยเมตรแรกคือช่วงที่คึกคักและเร่งรัดที่สุด มีคนแจกใบปลิว มีช่างภาพเสนอถ่ายรูปทันที เพียงยิ้มและปฏิเสธอย่างสุภาพว่า "ไม่เอาครับ/ค่ะ ขอบคุณ" ก็เพียงพอ และหลังจากนั้นความเร่งเร้าจะลดลง ถนนก็จะกว้างขึ้น
จะเจออะไรในถนนคนเดิน
บาร์คือหัวใจของถนนสายนี้ และมีทุกรูปแบบ บาร์เบียร์แบบเปิดโล่ง ราคาเบา ๆ นั่งดื่มไปด้วยกันพร้อมดูบอลหรือเล่นพูล ส่วนโกโก้บาร์คือสถานที่สำหรับผู้ใหญ่เท่านั้น หลังประตูทึบแสง มีนักเต้นบนเวทีและราคาเครื่องดื่มสูงกว่าบาร์เบียร์มาก ซึ่งถูกกฎหมาย มีใบอนุญาต และมีการดูแลอย่างเข้มงวด ส่วนผับดนตรีสดคือจุดกึ่งกลางที่ผู้มาครั้งแรกชอบมากที่สุด วงดนตรีไทยและฟิลิปปินส์เล่นเพลงร็อก เพลงป็อป และเพลงเก่าสุดโปรด ไม่มีค่าเข้าชม เบียร์สักแก้วเย็น ๆ และผู้คนร้องเพลงไปด้วยกัน ส่วนไนต์คลับอยู่ลึกลงไปทางท่าเรือ พร้อมดีเจและกลุ่มคนรุ่นใหม่ที่มาสนุกกันดึก
ระหว่างบาร์มีอาหารไว้เลี้ยงคุณ ร้านอาหารทะเลมีตู้ปลาและกุ้งเป็น ๆ เลือกแล้วย่างตามสั่ง ราคามักทำให้ต้องดูเมนูซ้ำสอง จงเช็กราคาก่อนสั่งเสมอ โดยเฉพาะอาหารทะเลตัวใหญ่หรือล็อบสเตอร์ และถามน้ำหนักก่อน เช่นเดียวกับวิถีปกติของไทย ส่วนรถเข็นขายข้าวโพดย่าง ไก่ย่าง ผัดไทย น้ำผลไม้ แพนเค้ก และไอศกรีมในราคาย่อมเยา การกินผัดไทยตอนดึกจากรถเข็นขณะยืนดูผู้คนเดินผ่าน เป็นหนึ่งในมื้อประหยัดที่ดีที่สุดของพัทยา
ความปลอดภัย มารยาท และเวลาที่ดีที่สุด
ถนนคนเดินปลอดภัยกว่าชื่อเสียงของมัน และปัญหาส่วนมากมาจากความผิดพลาดสามข้อ คือดื่มมากเกินไป โชว์เงินสดหรือเครื่องประดับ และรับคำชวนของคนแปลกหน้ามากเกินไป จงเฝ้าเครื่องดื่มของตัวเอง ดูกระเป๋าในฝูงชน สะพายกระเป๋าแบบขวางตัว และถ่ายรูปชื่อโรงแรมไว้แทนการพึ่งความจำตอนตีหนึ่ง ถ้าจะดื่ม จงดื่มช้า ๆ กินก่อน และจำไว้ว่าอากาศร้อนชื้นทำร้ายร่างกายก่อนแอลกอฮอล์เสียอีก คู่รักและครอบครัวพบเห็นได้ทั่วไปในช่วงเย็น แต่ควรพาเด็กมาตอนเย็น กินให้อิ่ม และพากลับก่อนดึก
กฎไม่กี่ข้อที่ควรรู้ อย่าถ่ายรูปนักเต้นหรือพนักงานโดยไม่ถาม และอย่าถ่ายรูปในโกโก้บาร์ เพราะมักจะมีการเก็บโทรศัพท์ไว้ที่ประตู อย่าแตะตัวนักเต้น และอย่าโต้เถียงกับเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย ตอนเลิกแล้วเดินออกมาที่ถนนเลียบหาดหรือกลับไปท่าเรือแหลมบาลีฮายเพื่อเรียกแท็กซี่หรือ Bolt แล้วตกลงราคาก่อนขึ้นรถ หากใครเสนอขายสิ่งผิดกฎหมาย จงปฏิเสธแล้วเดินต่อไป เพราะกฎหมายยาเสพติดของไทยเข้มงวด และถนนคนเดินอยู่ในสายตาของเจ้าหน้าที่เสมอ
บทสรุปของเรา
เราแนะนำให้เพื่อนที่มาครั้งแรกมาถึงประตูถนนเลียบหาดตอนประมาณหนึ่งทุ่ม ถ่ายรูปป้ายไฟ แล้วเดินเข้ามาช้า ๆ หยุดซื้อน้ำผลไม้ปั่นหรือไม้ย่างสักไม้ หาผับดนตรีสดนั่งใกล้เวทีหน่อย สั่งเบียร์สักแก้วและฟังดนตรีครบหนึ่งชุด จากนั้นเดินไปจนสุดท่าเรือแหลมบาลีฮาย แล้วเดินกลับมาอีกฝั่ง แวะกินอาหารทะเลที่เช็กราคาแล้ว และดื่มอีกสักแก้วตรงจุดที่มองเห็นกระแสผู้คน แล้วกลับประมาณสี่ทุ่มครึ่ง ในเวลาที่คุณได้เห็นถนนในจังหวะที่ดีที่สุด และกระเป๋าเงินกับความอยากอาหารยังอยู่ครบ ถนนคนเดินไม่ใช่พัทยาทั้งหมด และไม่ใช่พัทยาที่เรารักที่สุด แต่เป็นพัทยาอย่างตรงไปตรงมาในส่วนที่ทุกคนพูดถึง ผู้มาเยือนที่ข้ามไปจะได้เรื่องราวที่ไม่ครบ ไปสักครั้ง ไปแต่เนิ่น ๆ ไปพร้อมแผนและงบประมาณ สนุกกับดนตรี อาหาร และโรงละครแหล่งนีออน แล้วกลับก่อนจะดึกจนต้องเสียใจ
About the Authors
Scott and Jay Riefler run a small family condo business in Patong, Phuket, and write about living in Thailand — the costs, the places, and the everyday stuff the brochures skip — here and on their main site, Patong-Thailand.com. Pattaya is their east-coast base, and Walking Street is the night they first show a friend — early, with a plan, and home before it gets late.
Comments
Post a Comment